David Geens - De kunst van het mogelijke

De eerste gemeenteraad van 2010 gaat door op woensdag 10 februari om 20u in de raadszaal van het Knesselaars gemeentehuis.

Op de dagorde:

1. Spreekrecht burgers;

A-punten
2. Vervanging raadslid - wederopname mandaat na studieonderbreking Esther De Loof;
3. Drugspreventie - kennisname budget drugspreventie 2010, goedkeuring jaarplanning;
4. Budget Ocmw 2010;
5. Overdracht wegenis - Groenevijvers;
6. Onteigening fietspad N461 - aanstelling onderhandelaar en aanvraag machtiging onteigening;
7. Aanstelling afgevaardigde directiecomité S-divisie TMVW;
8. Woonbeleidsplan;
9. Milieujaarplan 2010;

Toegevoegde A-punten
10. Invoering “nachtregime” voor de openbare verlichting (Groen!);
11. Bijkomende beperking aanstraling kerktorens - verlengen dovingsperiode (Groen!);
12. Bijkomende beperking aanstraling kerktorens - vervroegen dovingsperiode (Groen!);
13. Mensen met een leefloon krijgen 10 gratis huisvuilzakken (Groen!);
14. Co-ouders krijgen elk 10 gratis huisvuilzakken (Groen!);
15. Gezinnen die genieten van de gemeentelijke zorgpremie krijgen 10 gratis huisvuilzakken
(Groen!);
16. Voor inwoners die minimum 100 m van het dichtstbijzijnde vuilnisophaalpunt wonen en zelf
hun vuilniszak daar naartoe moeten brengen (Groen!).

C-mededelingen

D-punten - schriftelijke vragen van raadsleden

Gisteren was ik te gast op de nieuwjaarsreceptie van de N-VA. Deze had plaats in Antwerpen.

Leuk aan zo'n avond is dat je een pak mensen terugziet. Velen van hen had ik niet meer gezien sinds de verkiezingscampagne van juni 2009.

Interessant was ook de speech van Bart De Wever. Veel criticasters beweren dat N-VA zoals zovele kleine partijen niet in staat is tot regeren omdat een kleine zweeppartij per definitie minder tot compromis bereid zou zijn, maar ik denk dat onder leiding van het huidig partijbestuur er toch een gezonde dosis realisme is.

We staren ons immers niet blind op onafhankelijk en zelfgenoegzaamheid. De speech van Bart was gisteren een waarschuwing om Vlaanderen niet te laten inslapen. Hij refereerde daarbij aan een (vaak fout geciteerde) uitspraak van een familielid van mij: wat we zelf doen, moeten we beter doen (en niet: wat we zelf doen, doen we beter).

Vlaanderen moet inderdaad opletten of we glijden geruisloos van een topregio naar een regio met een mooi verleden maar rotslechte toekomst.

Ik denk dat het de moeite waard is om naar de belangrijkste passages uit Barts toespraak te luisteren (©: VRT):



We moeten dus zeer duidelijk het onderste uit de kast halen. Daarom plaats ik nog even de link naar de website Laat Ons Ondernemen. Deze is een online petitie uit naam van ondernemers die de overheid vragen om ons te steunen in plaats van te beknotten.

Er is dringend nood aan een mentaliteitswijziging. Jan met de pet vindt de ondernemer, ja zelfs de kleine zelfstandige, iemand die zijn zakken vult, bulkt van het zwart geld en/of leeft op de kap van zijn uitgebuit personeel.

De waarheid is heel wat minder. Als ondernemer kan je beter niet ziek vallen en goed sparen voor je pensioen. Personeel aannemen is vaak een helse opdracht. Iemand belonen kost pakken geld. 500 euro extra loonkost resulteert nog amper in 150 euro nette voor de betrokken werknemer. Goede werkkrachten individueel belonen wordt ontmoedigd. Voor iedereen gelijke barema's. De Sovjetunie heeft al bewezen dat zoiets niet werkt.

(Jonge) mensen moeten stilaan beseffen dat werk, een job, zowel rechten áls plichten inhoudt. Het is als ondernemer tegenwoordig een moeilijk evenwicht in mensen begeleiden in een persoonlijk groeitraject. Mensen opleiden, opleiding laten volgen, en dan horen "ik ben nu meer waard, ik ben weg" of "ja, dat heb ik nu al een jaar geleerd, nu wil ik iets anders leren"... het doet pijn dat je niet meer kan verwachten dat werknemers niet lijken te beseffen dat er nog zoiets is als renderen. Iemand een jaar opleiden kost veel geld en als die dan eindelijk gaat renderen, is er geen enkele vorm van loyaliteit.

Ik scheer niet iedereen over dezelfde kam, maar ik ben nu al 15 jaar werkgever en ik merk duidelijk het verschil. Werk is nu iets wat moet inpassen in het persoonlijke leven. Flexibiliteit is nodig voor het drukke gezinsleven mogelijk te maken, maar niet om het bedrijf te steunen in moeilijke tijden.

We (=de ondernemers) mogen niet klagen, zegt men dan. Maar misschien doen we dat niet genoeg. Als een bedrijf ergens 50 man buitengooit (om welke reden dan ook), dan staat de vakbond paletten te verbranden en is de media aanwezig. Als een bedrijf failliet gaat, wordt met de vinger gewezen naar het (slechte) management.
Waar is de aandacht voor de ondernemer die zich elke dag inzet voor zijn bedrijf én zijn werknemers?

Daarom vind ik de affiches van deze "Laat ons ondernemen" campagne goed gekozen. Er mag/moet dringend eens aandacht komen voor de moed van ondernemers. Waardering ook. Zowel van de overheid als van de werknemers. Want zonder ondernemers is er geen economie, zonder economie geen geld. Noch voor de werknemer, noch voor de overheid.

Dus ik voeg aan Barts oproep "Wakker worden" graag aan toe "Het is tijd om iets te ondernemen".

Vorige week veroorzaakte onze kersverse aartsbisschop (neen, hij is nog geen kardinaal - ben ik nu de enige die zich ergerde aan al die kranten die de titel "Léonard nieuwe kardinaal" gebruikten?) al zijn eerste rel.

In 2007 kwam de bisschop (toen nog bisschop van Namen) al eens in opspraak omdat hij homo's abnormaal noemde. Later veranderde hij zijn woorden een beetje zodat de zinssnede niet meer het woord abnormaal bevatte, maar toch bleef duidelijk dat hij homoseksualiteit een ongezonde vorm van seksualiteit vond.

Dat heeft hij dus nu bewezen door zijn vergelijking met anorexia te maken. Deze keer zegt hij letterlijk dat hij anorexiapatiënten niet abnormaal vindt, maar wel ziek.

Ik noem mezelf een christen die door culturele toevallen katholiek is opgevoed. Maar als gelovige houdt het me wel bezig welke richting de Rooms-Katholieke Kerk denkt uit te gaan. Daarom dat ik eens stevig hierover heb nagedacht.

Iemand als abnormaal bestempelen: ofwel doe je dat om te stigmatiseren ofwel doe je dat op basis van feiten. Feitelijk betekent abnormaal volgens Van Dale "van de norm afwijkend" of "in ziekelijke richting afwijkend".

Dus de volgende vraag dan is "wat is de norm?". De encyclopedie van de antropologie geeft hierop een goed antwoord:

Een norm is een stelsel van ideeën dat voorschrijft hoe je je dient te gedragen. Het zijn de "regels" voor sociaal aanvaard gedrag. Normen zijn relatief in de zin dat ze niet in gelijke mate gedeeld worden door de individuen in een samenleving.

Normaal zijn betekent dus niet noodzakelijkerwijs dat je zoals de meerderheid moet zijn. Het betekent dat je je gedraagt zoals de meerderheid dat aanvaardbaar vindt.
Dus het is niet omdat de meerderheid van de mensen hetero zijn, dat homo's abnormaal zijn. Want de meerderheid heeft dat al lang aanvaard dat er homo's zijn.

Dus in die uitspraak zit Mgr Léonard dus duidelijk mis.

Is het dan te vergelijken met een ziekte? Een ziekte is iets wat de gezondheid verstoort, wat schade aanbrengt, hetzij lichamelijk of geestelijk.
Anorexia is dus duidelijk een ziekte. Ze is zonder twijfel schadelijk. En in de mate dat het al een vrije keuze zou betreffen (quod non) is het zeker ook niet normaal, want zeer zeker niet als norm aanvaard door onze samenleving.

Homoseksualiteit verstoort niks. Een paar goeie vrienden van me zijn homo en als het al een effect heeft, is het positief, want het zijn van de leukste mensen die ik ken.

Dus is Léonard weer mis in zijn mening...

Léonard heeft zoals iedereen het recht op een mening, maar hij moet wel realiseren dat zijn mening niet de norm is of de mening van een meerderheid weerspiegelt. Een enorm verschil met vroeger en de Kerk moet daar nog heel hard aan wennen.

En intussen mag de goegemeente daar ook aan wennen. Moeten we op onze achterste poten staan als een minderheid zijn mening verkondigt? Moeten we die meteen zelf als abnormaal brandmerken of als onwenselijk bestempelen?
Iedere mening heeft zijn recht op bestaan, vind ik, zelfs al is het een mening die aan de uiterste randen van het sociaal aanvaardbare of zelfs daarbuiten bestaat. Meningen kunnen en mogen niet opgelegd worden, maar evenmin mogen ze afgepakt worden.

Laat Léonard en de zijnen dus maar doen. Ik lig er niet wakker van. Ik realiseer me één ding: als Jezus vandaag op aarde zou komen, hij zou zulke mensen uit zijn tempel jagen en vervolgens zou hij de homo's bezoeken en de anorexia patiënten genezen. Want die boodschap van liefde vind ik wel nog terug in de Bijbel. Al vraag ik me af of Léonard dezelfde bijbel leest...

In Knesselare kan men alvast niet zeggen dat de politieke partijen niet werken. Zelfs op zondag zijn we begaan met hoe we onze gemeente besturen.

Een tijdje geleden had ik een open brief gericht aan Fons De Neve, voorzitter van de gemeenteraad.
Deze brief is duidelijk niet in dovemansoren gevallen, want mijn oproep om met de fractieleiders samen te werken aan de werking van de gemeenteraad werd door Fons gehonoreerd.

Vandaag zijn we samengekomen op vraag van Fons en hebben we de pijnpunten van de afgelopen tijd overlopen. Chapeau voor Fons dat hij dit gedaan heeft. Het is voor hem immers dikwijls ook dansen op een politieke slappe koord: als voorzitter van de gemeenteraad moet hij waken over de rechten van alle fracties en raadsleden, maar hij is en blijft natuurlijk ook lid van de meerderheid. Gelukkig dan ook één van de intelligentere en welbespraakte leden van Groep 9910, hoewel dit hem soms misschien parten speelt en hij te veel in de rol van spreekbuis van de meerderheid wordt geduwd.

Het blijft natuurlijk een spel van meerderheid en oppositie. Er zal zelden of nooit een punt van de oppositie zomaar aangenomen worden en als oppositie beseffen we dat op de gemeenteraad de beslissingen niet door ons genomen worden.
Ik vond het wel aangenaam dat de meerderheid erkent dat ze door een wakkere oppositie zelf gedwongen zijn aandachtig te blijven en onrechtstreeks soms bijgestuurd worden.

Natuurlijk vind de meerderheid dat ik scherp uit de hoek kan komen, zeker op mijn website. Ik zal ook constant het evenwicht moeten zoeken tussen het belang van een maatschappelijk debat en het debat op de gemeenteraad.
Als de voorzitter op de gemeenteraad voldoende ruimte laat voor discussie en de schepenen eens wat vaker aanport om niet naast de kwestie te antwoorden, dan denk ik dat we daar inderdaad terug het debat kunnen voeren.

Waar ik dus niet mee heb gezegd dat ik alles ga doodzwijgen op mijn website; per slot van rekening zitten we niet in de gemeenteraad om onze mening te verkondigen, maar zijn we volksvertegenwoordigers. Ik blijf het dus belangrijk vinden om ook op voorhand publieke discussies te hebben zodat we weten wat er leeft onder de bevolking. Sommigen zullen dat doen door aan de toog te vertellen waar men mee bezig is, ik hang meer aan de digitale toog.

We zijn halverwege de legislatuur, het was positief van Fons om onszelf eens te evalueren. Ik geloof dat we op de volgende gemeenteraden de verandering zullen voelen en de voorzitter de schepenen wel eens zal aanporren om een echt debat te voeren, in plaats van enkel iets mee te delen.

En als het geloof op een zondag kan versterkt worden, mogen we allemaal content zijn .

Ik ben niet het type dat van veel dingen spijt heeft. Spijt is wat mij betreft een overbodig gevoel. Ik ben van mening dat als je een beslissing neemt, je die weloverwogen doet en dan kan het zijn dat nadien blijkt een verkeerde beslissing te zijn, maar spijt helpt daar niks aan te veranderen.

Maar er zijn van die dingen waar je wel spijt van hebt. Zoals wanneer je als student 's morgens wakker wordt en je proeft tussen de kleffe smaak van verschraald bier nog een andere smaak en plots huiver je als je terugdenkt aan dat wijf dat je in een dronkemansbui hebt gezoend... Zo'n gevoel van walgelijke spijt heb ik nu als ik terugdenk dat ik mee campagne heb gevoerd voor Yves Leterme.

Hij was de man die de Vlaamse kwesties eens ging regelen. Met vijf minuten politieke moed, onverwijld en van Opgrimbie tot De Panne.
De man die als een Judas voor enkele Fortis-zilveringen Vlaanderen ten prooi heeft laten vallen.

Dit is de man die deze week een oproep lanceerde voor samenwerkingsfederalisme. In plaats van meer Vlaanderen, leidt hij een regering met een Vlaamse minderheid en buiht constant deemoedig het hoofd voor het Waalse non. Een samenwerking die aan één kant altijd op een muur van non stoot, is geen samenwerking, maar getuigt van een ongezonde dosis masochisme.

De man van goed bestuur in Vlaanderen, is nu de premier van een regering die het volgende kan naar voren brengen:



Moeten we hier nu mee lachen? Of janken?
Deze dronkelap moet wel voor onze pensioenen zorgen en is daartoe gemachtigd door de Waalse socialisten. Dat is toch een partij die zich verantwoordelijk zou moeten opstellen in het beheer van de pensioenen. Of is deze partij zo doordrongen van het feit dat ze Vlaanderen kunnen blijven melken?

Want daarin schuilt de arrogantie van de Walen. Daerden vindt het zelfs niet kunnen dat de Vlamingen hem weer zo aanpakken, terwijl hij volledig nuchter was. Vlaanderen moet niet zagen, Vlaanderen moet zwijgen en slikken wat de Waalse clowns produceren.

Die mentaliteit zit er inmiddels al gedurende meerdere generaties zo diep ingebakken, dat het een verworven recht is.

Op zulk moment oproepen tot een betere samenwerking, is toch van het goede te veel? Het bewijst nog maar eens dat we met onderhandelen maar één ding zullen bereiken: de Walen zullen weer buit binnen halen.
De enige oplossing om hier een halt aan toe te roepen, is om op institutionele wijze een echte grens te trekken en te zeggen "tot hier en niet verder".

Ik las onlangs volgend stuk:

Dokter Luc Swinnen, die gespecialiseerd is in gezondheidseconomie, is al een tiental jaar bezig met onderzoek naar stress. 1171 kinderen van het vijfde en zesde leerjaar alsook van het eerste en tweede jaar secundair onderwijs werden onderzocht. Bij eenderde van de onderzochte kinderen werd stress vastgesteld. Zijn advies aan de scholen luidt als volgt: 'Intussen raad ik leerkrachten toch aan kinderen minder onder druk te zetten en rekening te houden met individuele verschillen. Kinderen met stress zijn geen uitzonderingen meer.'

[...]

Het rivaliserende puntensysteem maakt van jonge mensen meer en meer kleine concurrentjes. Waarom leggen we niet meer de nadruk op teamwerk? Waarom leerlingen niet samen een taak laten volbrengen? Door de zogenaamd slimste van de klas te laten samenwerken met de zogenaamd minst begaafde leren ze vooral veel van elkaar. Ze leren elkaar beter kennen en appreciëren. Ze leren samenwerken: solidariteit in plaats van rivaliteit. De knapste leerling beseft ineens wat het betekent als je niet zo royaal bedeeld bent met intelligentie. Hij leert rekening te houden met een ander door zich in diens plaats te stellen. Het is alvast een leerzame les in empathie. Diegene die altijd aan het staartje van de klas bengelde, kan nu ook eens een behoorlijke prestatie leveren. Eindelijk voelt hij zich ook eens iemand. Plots is naar school gaan niet meer te reduceren tot het incasseren van frustraties. De vreugde van het samenhorigheidsgevoel is zoveel groter dan het ijdele succes dat te rapen valt uit een meedogenloze concurrentiestrijd waarbij mensen tegen elkaar worden opgezet en leren elkaar genadeloos te bestrijden.

De alsmaar toenemen prestatiedruk in het onderwijs is zeker niet toe te schrijven aan de houding van de leerkrachten. integendeel, velen van hen zetten zich in met een bewonderenswaardig idealisme. De meesten van hen zijn zelf niet gelukkig met de ontwikkeling, waarvan ze trouwens ook het slachtoffer zijn. [...] Zou het niet beter zijn het programma wat draaglijker te maken in de plaats van diegenen die het ondraaglijke ritme niet meer aankunnen te leren beter op hun tenen te lopen?

bron: Moordenaars En Hun Motieven, Jef Vermassen, EAN 9789059900226

Ik vind dit een goed stukje om eens te mijmeren over ons onderwijssysteem.

Laat ik beginnen met de argumenten waarmee ik het eens ben.
Ja, de druk op onze kinderen is soms te hoog. Al van in de kleuterklas ligt er veel nadruk op het cognitieve. Misschien herinner ik het mij allemaal niet meer zo goed, maar onze voornaam kunnen schrijven en een beetje tellen was zowat het maximale wat er qua schoolse kennis van mij werd verwacht in het derde kleuterklasje.

Als ik dat vergelijk met de zaken waarmee mijn jongste naar huis komt plus wat ik hoor op de besprekingen van zijn vorderingen... Zo ben ik het volmondig eens met directeur Daan dat er niet enkel aandacht moet zijn voor het intellectuele niveau (waar Lucas inderdaad het al zou aankunnen naar het eerste leerjaar te gaan), maar er is ook het emotionele niveau.
Kortom, scholen zijn te sterk geneigd naar het IQ te kijken en minder naar het EQ.

Waar ik het niet mee eens ben is dat uit de vaststelling van het voorgaande zomaar een gelijkschakeling moet gebeuren. Een systeem waarbij ook de zwaksten altijd moeten meekunnen, is ronduit een nivellering, en altijd in neerwaarste richting.
De emancipatie van het onderwijs heeft tot doel gehad (en heeft tot doel) iedereen gelijke kansen te bieden. Die gelijke kansen slaan dan wel op de gelijke toegang tot de onderwijssystemen en niet noodzakelijkerwijs ook op de gelijke uitgang.

Want naast een neerwaarste nivellering van het niveau, heeft dit ook gelijd tot de opwaarste druk, waar Jef Vermassen naar verwijst. Er wordt van iedereen verwacht mee te kunnen. Zo zijn we tot het vermaledijde watervalprincipe gekomen waarbij iedereen maar wanhopig tracht te overleven in het ASO en enkel de mislukkelingen afzakken naar het TSO of - erger nog - naar het BSO...

En dat terwijl we moeten vaststellen dat we op zijn 18de een diploma ASO in handen heeft, gedoemd is om nog bij te studeren vooraleer hij iets waard is op de arbeidsmarkt. De handige harry met een goede technische opleiding wordt quasi van de schoolbanken gesleurd om aan de slag te gaan in het arbeidscircuit. Spijtig genoeg wordt dit sociaal niet genoeg gewaardeerd, hoewel we met zijn allen zuchten als we dringend een loodgieter nodig hebben en die pas na een week tijd heeft voor een dringende klus.

Ik vind dan ook dat de oplossing er niet in ligt om het ASO "haalbaarder" te maken voor meer, maar wel de diversiteit zijn eigenwaarde terug te geven.

In die zin ben ik ook altijd tegenstander geweest van het eenheidstype. Ik ben nooit voor eenheidsworst: hetzelfde voor iedereen. Da's de basisgedachte van het communisme en die leerstrekking heeft al lang haar eigen failliet bewezen.

Ik ben het met Vermassen eens dat er in de klas ook aandacht voor groepswerk moet zijn en tevens aandacht voor de diversiteit. Misschien is de wiskundig begaafde wel een muzikale zwakkeling. Het is de kunst van de school in ieder kind de eigen waarde te ondekken, zodat het kinds eigenwaarde stijgt en tegelijk de weerbaarheid tegen stress toeneemt.

Het mag echter geen constante afremming worden voor de intellectueel sterkeren. De war for talent zal nooit (meer) stoppen en dat is maar goed ook. Stel je eens voor dat we Einstein constant verplicht hadden makkelijke wiskunde te bedrijven? Of dat Newton zich enkel moest bezighouden met hoe hij van die gevallen appel appelmoes kon maken?

Diversiteit is belangrijk. Mijn grootmoeder zei altijd "er zijn er van alle soorten nodig". Deze simpele boerenwijsheid lijken we soms te vergeten. Het lijkt alsof er maar van één soort nodig zijn en vooral dat veroorzaakt stress in het onderwijs.

Laat ons dus meer aandacht krijgen voor diversiteit. Als we in ieder van ons de eigen-waarde kunnen aanstippen, is er meer ruimte ook de ander-waarde van anderen te (h)erkennen. Als we zelf weten wat we waard zijn, is er minder nood aan navelstaarderij (iets waar Vermassen ook regelmatig naar verwijst in zijn boek als mogelijke oorzaak voor het meer voorkomen van geweldplegingen).

Zegt een andere oude wijsheid niet immers "hou van een ander zoals van jezelf"? Of anders gezegd: je kan pas van een ander houden als je van jezelf houdt...

Ik hoop dan ook dat het komend decennium het onderwijs in zijn geheel eens terug durft afwijken van het linkse politiek-correcte denken dat we allemaal universiteitsstudenten in spe zijn en dat er eens terug een minister van onderwijs komt die durft zeggen dat er verschil moet zijn.

Volgens het college gaat het niet goed met de financiën van onze gemeente. De burgemeester kan het weten want al een eeuwigheid is hij eerst als schepen van financiën en nu als burgemeester hiervoor verantwoordelijk.

Daarom roept men iedereen op om een bijdrage te leveren. De grondbelasting gaat met 30% omhoog, we betalen nu om gebruik te maken van het illegaal containerpark, de vuilniszakken worden 50% duurder, de bedrijfsbelasting gaat 50% omhoog, sociaal zwakkeren krijgen geen korting meer op de gezinsbelasting, ... Geld genoeg dus uit de zakken van de burger.

Ook het gemeentepersoneel moet inleveren. Voortaan betalen ze elke dag een euro meer eigen bijdrage op de maaltijdcheques. Dat is 220 euro per jaar dat iedere werknemer moet bijdragen (bovenop de extra belastingen voor al wie in onze gemeente woont).

Ook de gemeenteraad levert in. Op voorstel van de meerderheid besparen we 1500 euro per jaar op de zitpenningen.
Wij hadden ook een voorstel ingediend om de fractietoelage te laten vallen. In werkelijkheid hebben Groen! en GVP nog nooit een toelage aangevraagd: enkel Groep 9910 graait in de gemeentekas.
In plaats van dit ook te laten vallen, hebben ze zichzelf 250 euro toegekend in plaats van 500 euro. Nu ja, het is een besparing.

We hadden echter ook een resolutie ingediend om de burgemeester en schepenen te vragen 10% van hun loon terug af te staan aan de gemeente.

Met een zalige glimlach heeft de burgemeester dat voorstel naar de prullenmand verwezen. Het enige wat de schepenen niet meer zullen doen, is het aanvragen van kilometervergoedingen. Niet dat ze dat trouwens veel deden, dus dat is enkel een besparing op papier van een paar tientallen euro's.

Verder moesten we ook rekening houden dat de burgemeester en schepenen vaak op feesten worden gevraagd en dat ze de traktaties dan uit eigen zak betalen.
Het zou er maar aan mankeren dat ze dit ook nog eens op kosten van de gemeente zouden durven doen, zekers...

Kortom, u en ik mogen betalen, diegenen die verantwoordelijk zijn leveren enkel een klein beetje in om geen geld meer te vragen voor de dikke auto's waar ze tegenwoordig in rond rijden.

Gisteren op de gemeenteraad heb ik me een aantal keer druk gemaakt om de twee maten en gewichten waar de meerderheid mee werkt.

Christoph Mouton kreeg tijdens zijn spreekrecht te horen dat het logisch is dat er niet gecommuniceerd wordt over maatregelen die nog niet genomen zijn. Dat zou een perfect te verdedigen antwoord geweest zijn, als Netwerk - het gemeenteblad - gisteren niet in de bus had gelegen.

In dat blad kon u lezen dat de gemeente zou besparen, maar toch nog investeringen doen zoals zonnepanelen, verwarming, toetreden tot de S-divisie van TMV enz...

Wel straf dat ik dat op woensdagmorgen moest lezen terwijl ik dacht als gemeenteraadslid die beslissingen 's avonds te gaan nemen.

Voorzitter De Neve, bij deze nogmaals, u bent fout bezig. Twee maten en gewichten: communiceren als het u goed uitkomt en zwijgen als vermoord als het een hekel punt is. En u mag klagen dat ik op de man speel: het is de voorzitter van de gemeenteraad die verantwoordelijk is voor de communicatie over wat er in de gemeenteraad gebeurt.

En zeg nu zelf: Netwerk wordt niet in één dag klaargestoomd, dus die artikels zijn al minstens enkele weken oud. Het getuigt van arrogantie van de meerderheid om al zulke zaken te drukken voor er over gestemd wordt en is een kaakslag voor de democratie waar u zo de mond vol kan van hebben.

Wat zit de oppositie daar nog te doen? De beslissingen zijn al lang op voorhand genomen in achterkamertjes waar Groep 9910 vergadert. Alle commissies ten spijt, is er geen oor naar de inbreng van de oppositie.

Ik neem u dat kwalijk, omdat er ooit nog een moment was dat ik tenminste in uw oprechtheid geloofde (niet in die van de ganse Groep). Als u uw tak ernstig meent, kan u niet anders dan toegeven dat het het adagium "we communiceren niet over nog niet-genomen beslissingen" gisteren echt wel belachelijk klonk met Netwerk in de hand.

Als u trouwens werk wil maken van een gezonde samenwerking: amendementen moeten zeker mogelijk zijn. Ik was blij dat u na de schorsing tenminste eerlijk toegaf dat u in het verleden dit weigerde, maar u hebt daar uw redenen voor gegeven en ik aanvaard die.

Maar de huidige situatie waarbij ter zitting een reeks amendementen naar voor komen, maakt het moeilijk om ons degelijk voor te bereiden. Daarom stel ik voor dat u het huishoudelijk reglement wijzigt en als leidraad de werking in het Parlement volgt: amendementen moeten ook op voorhand ingediend worden (cfr toegevoegde punten) zodat ze met kennis ter zake (u verwees raadslid Bonami ook naar het feit dat een raadslid betaald wordt om zich te informeren) aan het debat kunnen deelnemen.

Als u de gemeenteraad terug op het niveau wil krijgen van het eerste jaar van de legislatuur, heb ik een tip voor u. Ook weer "gepikt" uit de werking van het Parlement. Creëer zoiets als de vergadering van de fractievoorzitters. Niet de commissie BKB, die dient voor andere zaken. De werking van de gemeenteraad zou los moeten staan van de uitvoerende macht (het college), maar in handen van de inrichtende macht (de gemeenteraad) zelf. Botsingen zoals gisteren en hetgeen ik hier aanklaag, zou best besproken worden in een vergadering met de fractievoorzitters en u zelf. Dan zou u echt als voorzitter van de gemeenteraad handelen en de belangen van de raad dienen, vóór die van het college.

De vorige gemeenteraad was een spektakel gemeenteraad. Groep 9910 verdaagde de punten omtrent de belastingsverhoging en riep een financiële commissie samen om te luisteren naar suggesties van de oppositie.

Daarna zijn ze er in tien dagen in geslaagd om een nieuwe begroting op te stellen en de geplande verhoging enigszins te temperen.

Dat ze bij dit alles de oppositie niet echt wilden betrekken, hebben ze nu wel bewezen. Normaal wordt een begroting uitvoerig besproken in de financiële commissie. Die is daarvoor zelfs in het leven geroepen. Zo hebben alle fracties de kans uitgebreid vragen te stellen in voorbereiding van de finale bespreking in de gemeenteraad.

Maar blijkbaar doen we ons werk te goed. Voorzitter Fons De Neve mag ieder jaar na nieuwjaar zwammen over samenwerking en zo, maar ofwel is hij een softie die zich laat doen door de burgemeester ofwel meent hij geen woord van wat hij zegt. Want nu mag zelfs de financiële commissie niet meer samenkomen.

Oppositie voeren wordt echt een zware opdracht. Groep 9910 ging de legislatuur in met de woorden dat het met hen allemaal anders zou worden. Maar intussen lijkt het alsof Schrans himself terug aan het roer staat. Geen communicatie meer, zoveel mogelijk dossiers achter gesloten deuren en de oppositie stokken in de wielen steken.

Ik ga dit weekend een vuurkorfje aansteken, lekker gezellig in de sneeuw. Als aansteekpapier gebruik ik het verkiezingsboekje van Groep 9910. Dat is toch totaal waardeloos geworden.

Ik hoop dat sommige 9910'ers eens deftig in de spiegel kijken en zich afvragen wat er nog overblijft van het project waar ze zich zo enthousiast hebben achter geschaard...

Groep 9910 heeft inmiddels iedereen gevraagd een bijdrage te leveren aan de krappe financiële toestand van onze gemeente.

De burgers moeten meer betalen door middel van de verhoging van de grondbelasting (27%), de gemeenteraadsleden leveren 10% op hun zitpenning in en het gemeentepersoneel levert elke dag 1 euro in op hun maaltijdcheque.

Maar wat dan met de burgemeester en de schepenen, zij die in de eerste plaats verantwoordelijk zijn voor deze toestand.

Wij bij de GVP vinden dan ook dat zij niet mogen achterblijven. We kunnen hen niet verplichten, maar verzoeken hen en de ganse meerderheid op om de hand in eigen boezem te steken en het goede voorbeeld te geven. Ze kunnen vrijwillig 10% van hun wedde laten terugvloeien naar de gemeentekas.

Het zou immers gewetensloos zijn moesten ze iedereen verplichten tot een bijdrage, maar zelf buiten schot blijven. Zeker als je weet dat de meeste schepenen ook nog een fulltime job hebben naast hun schepenambt, en dus twee keer loon trekken.

We hopen dan ook dat ze hun geweten laten spreken en dat ze ingaan op onze oproep.

Volgens de rondzendbrief van de Vlaamse Regering van 19 januari 2007 houdende het statuut van de lokale en provinciale mandataris, meer bepaald vraag 1, is het mogelijk dat een burgemeester of schepen afstand doet van een deel van zijn of haar wedde op uitdrukkelijke vraag.

Daarom stellen wij voor dat de gemeenteraad volgende resolutie zou aannemen:
De gemeenteraad van Knesselare richt het verzoek tot de burgemeester en schepenen om vrijwillig 10% van hun loon automatisch te laten doorstorten aan de gemeentekas. Op die manier kunnen zij in eer en geweten bijdragen aan de sanering van onze financiën.
De gemeenteraad zal zeer erkentelijk zijn voor dit gebaar en de burgers zullen het weten te appreciëren dat hun bewindslui niet enkel maatregelen nemen maar ook de hand in eigen boezem steken.

Lees ook het krantenartikel uit Het Laatste Nieuws en op Radio2.