David Geens – De kunst van het mogelijke

Vanavond hebben de leden van de N-VA-afdeling Knesselare-Ursel hun stem kunnen uitbrengen om het eerste bestuur van deze nieuwe afdeling samen te stellen.

Als nieuwe voorzitter werd David Geens verkozen. Jean-Pierre Galle werd als ondervoorzitter aangeduid, zodat er een mooi evenwichtig duo is die Knesselare en Ursel samen kunnen vertegenwoordigen.

Met nog vier andere enthousiaste bestuursleden is daarmee het eerste bestuur een feit en is de afdeling klaar om uit de startblokken te schieten.

Wat staat er zoal op het programma?

In de eerste plaats een lokaal aanspreekpunt zijn voor N-VA, zowel kiezers als leden. N-VA ligt nog steeds goed in de markt en vele mensen zitten dan ook met vragen of sympathie voor onze partij. Voortaan kunnen zij dus bij de lokale bestuursleden aankloppen.

We beschouwen het dan ook als onze eerste taak om de mensen uit onze gemeente te woord te staan, zowel met vragen omtrent de lokale politiek als over de nationale politiek.

In de tweede plaats gaan we werk maken van een startmoment, waarop alle geïnteresseerden eens kunnen langskomen en kennismaken met andere gelijkgestemden. Onze eerste vergaderingen zullen dan voornamelijk bezig zijn met de praktische uitwerking hier

N-VA Knesselare-Ursel is afgelopen week goed gestart. Een zestigtal geïnteresseerden kwamen luisteren naar wat Siegfried Bracke te vertellen had over de regeringsvorming en waarom de N-VA zich blijft inzetten voor een staatshervorming.

Voor wie er niet kon bij zijn: pech, het was veel te boeiend om zomaar in een paar woorden samen te vatten. Ik onthou vooral dat het gaat om welvaart én solidariteit.

Na een grondige uitleg van een uur, was er nog ruimschoots de tijd voor een hele reeks vragen.

Ook de jonge afdeling werd voorgesteld. Voorzitter David Geens deed een oproep om ook in Knesselare de schouders te zetten onder de oproep tot verantwoordelijkheid waar de N-VA voor staat. Onze gemeente heeft dringend nood aan een nieuwe bestuursploeg die ons gemeente eindelijk op het goede spoor zet. Zonder ingrijpen wordt ons een dorp een slaapdorp waar we rustig oud worden en alle dynamiek verdwijnt.

De nieuwe bestuursploeg werd voorgesteld: Guido Van Hecke, Bram De Munter, Koen Bockaert en Jean-Pierre Galle zetten samen met voorzitter David Geens hun schouders onder de opstart. Een warme oproep voor uitbreiding had al meteen succes en nieuwe leden melden zich aan om voortaan mee te werken.

Op deze blog kan u een aantal artikels vinden met als thema “ik heb spijtig genoeg gelijk”. Wel, deze mag als trieste afsluiter in die reeks.

Al jaar na jaar bij elke begrotingscontrole hamer ik er op dat onze gemeente te duur is om aantrekkelijk te zijn voor jonge gezinnen die een huis bouwen en met twee

De laatste weken heb ik een rust gevonden die ik in jaren niet heb gehad. Na een reeks emailtjes van “dit kan je toch niet doen, denk aan ons dorp” na mijn bekendmaking over de lijstvorming, is mijn mailbox opgedroogd, zijn de telefoontjes gestopt, maar heb ik vooral mijn hoofd kunnen leegmaken.

Ik ben al sinds mijn achttiende politiek actief, voor en achter de schermen. Na 20 jaar is het misschien het wel eens goed wat afstand te kunnen nemen.

Ik kan niet ontkennen dat het gewoon eens deugd doet me een pak minder zorgen te maken en grinnikend rond te kijken naar de rest van de campagnes. Ook binnen de N-VA doet het deugd. Ik draai al een tijd mee en er zijn nu een pak nieuwkomers. Veel daarvan moeten de stiel nog leren en maken veel fouten. Ik ben niet het type van de schoonmoeder die kijvend met het vingertje wil staan zwaaien. Beschouw me eerder als de vader die goede raad zal geven als hij daar om gevraagd wordt.

Ik heb deze week dan ook mijn ontslag gegeven als arrondissementeel secretaris van N-VA Gent-Eeklo. Ook daar is het beter dat iemand anders de fakkel overneemt. Het kost me te veel moeite om me nog in te zetten met de inzet die men van mij gewoon was.

Ik geef toe dat er nog een reden meespeelt. Sinds enkele maanden ben ik geroepen als raadgever in het presidium van de gemeente Gent in de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Onze kerk – ook wel de mormoonse kerk genoemd – heeft geen betaalde clerus. Het zijn allemaal leken die taken vervullen ten dienste van hun medegelovigen.

De taak die ik nu heb opgenomen is een bel

Omdat ik vaak de vraag krijg “voor wie moeten we stemmen”, geef ik alvast gewoon even mee hoe ik stem. ik heb niet het idee dat ik u moet vertellen hoe u moet stemmen, maar ik laat u graag weten hoe ik de zaken bekijk.

Voor de gemeente stem ik blanco.

Geen haar op mijn hoofd dat er aan

Ik heb altijd al een natuurlijke afkeer gehad van socialisme in zijn huidige vorm, hoewel ik principieel socialisme een mooie richting vind. Delen met mekaar, de zwakkeren helpen, dat zit in mijn bloed.

Maar toch heb ik net weer eens ontdekt waar de huidige SP.a mis in zit en waarom ik veel meer geloof in het verhaal van N-VA. Gewoon door een vergelijking van de kiesprogramma’s van beide partijen in de grootsteden.

Ik kan het heel eenvoudig samenvatten: N-VA praat over dingen die moeten en SP.a heeft het voortdurend over kunnen.

Socialisme is tegenwoordig een vrijblijvende supermarkt zonder kassa: je kan dit nemen, je kan dat gebruiken, je kan consumeren zoals je wil, en dan op het einde kan je ook betalen. Hoeveel zouden dat doen, denk je? Ik vind het prachtig dat onze maatschappij veel kansen biedt aan zwakkeren, maar je houdt hen zwak als je hen niet aanzet tot dingen.

Eigenlijk vind ik het pervers van de SP.a. Ik geloof in het spreekwoord “geef een hongerige een vis, en hij heeft morgen weer honger; leer hem vissen en hij heeft nooit meer honger”. Socialisten zitten tegenwoordig zelf in pluche zetels, en geven van daar af en toe een sprotje uit eigen zak en verplichten de anderen hun grote vissen af te geven.

N-VA durft ten minste het werkwoord moeten gebruiken. Dat noem ik een werkwoord. Kunnen is dat niet.

Geen rechten zonder plichten. Het klinkt simpel maar zo moet het zijn. Je kan maar krijgen van de maatschappij als je haar respecteert en bijdraagt. Ja, zelfs een zwakkere kan bijdragen. Niet financieel als het niet gaat, niet als je gehandicapt bent, maar altijd zijn er manieren om bij te dragen. Al was het maar door de regels van die maatschappij te respecteren.

“Don’t ask what your country can do for you, but what you can do for your country”. Om die oude uitspraak draait het nu in deze verkiezingen. We weten dat als we nog langer aan de rode uier willen hangen, dat deze leeggezogen toeklapt en er nooit nog een druppel melk zal uitkomen. Is het eens geen tijd dat we beseffen dat we de koe ook eten moeten geven?

De verkiezingen morgen zal in de grootsteden wat mij betreft aantonen welke groep

Wie Het Nieuwsblad leest, heeft gemerkt wat het standpunt is van Groen omtrent huiseigenaars. In Maldegem, waar Groen mee bestuurt, gaat men de opcentiemen (de grondbelasting, zeg maar) opdrijven.

Mij verwondert het niet. Op de vorige gemeenteraad opperde Roland Bonami van Groen al krek hetzelfde idee: schaf de leefbaarheidsbelasting af en voer een belasting in op het kadastraal inkomen.

Ik snap de bedoeling van Groen niet.

Allereerst tref je daarmee weer in de eerste plaats jonge gezinnen. Het zijn meestal jonge gezinnen die nieuwe, ruimere woningen bouwen (vergeleken met ouderen die in hun oude huizen blijven wonen of verhuizen naar een appartementje).

Kadastrale inkomen worden al decennia niet aangepast. Een grote villa van 20 jaar die meer waard is dan een nieuwe tweewoonst, zal toch een lager kadastraal inkomen hebben.

Sleutelen aan de opcentiemen is dus rechtstreeks in de zak zitten van hen die het nodig hebben om rond te komen met hun gezin.

Wat is dan de bedoeling van Groen? In hun ogen zijn huiseigenaars allemaal rijke mensen die het milieu verpesten. Moeten we dan allemaal plaats ruimen? Mogen er enkel nog grote woonblokken in de stad komen die op so

Ik heb een filmpje gevonden over een professor die een zeer kritische blik laat dwalen over de klimaatcrisis.

Zijn enkele empirische bevindingen zijn stof tot nadenken, geen wetenschappelijk argumenten. Maar hij scoort twee punten:

1. w

Sommige Vlamingen beginnen het BHV dossier als koude pap of ver-van-ons-bed show te ervaren. Da’s natuurlijk het gevolg van het constant uitstellen van een mogelijke oplossing. Slimme strategie van Leterme.

N-VA Vlaams-Brabant (daar waar het probleem zich dus situeert) heeft een mooie korte overzichtelijke <%media(20100413-bhv.pdf|folder)%> gemaakt met daarin nog maar eens de uitleg wat er schort in dit dossier.

Ik heb mij er al meermaals druk om gemaakt dat de talrijke uitverkopen aan bedrijven uit Frankrijk of aan holdings van Franse origine, een kolonialiseringsdrang is van het franstalig imperialisme.

Ik zie de laatste tijd dan ook meer en meer een aanslag op onze taal gebeuren. Getuige daarvan het feit dat de franstaligen het een slag in hun gezicht vinden dat Bart De wever onlangs Nederlands sprak.

V