David Geens - De kunst van het mogelijke

Ik wil eerst zeggen dat ik begrijp dat het voor geen enkel individu leuk is om ontslagen te worden. Persoonlijk is zoiets altijd een drama.

Maar economisch gezien moeten we aanvaarden dat bedrijven het soms goed doen en soms slecht doen. Vakbonden lijken daar geen rekening mee te houden. In goede tijden eisen ze hun "deel van de winst" op, want de werknemer heeft daarvoor gezorgd. In slechte tijden eisen ze "ondersteuning van de koopkracht" van de werknemers die het moeilijk krijgen.

Kortom, voor de vakbonden moeten bedrijven alsmaar uitgeperst worden. Ik wil het nog eens meemaken dat een vakbond oprecht zegt "ok, nu het wat minder gaat, gaan wij onze leden overtuigen om ook hun steentje bij te dragen"...

In het geval van Carrefour kwam mijn haar al helemaal recht toen ik vorige week op Radio 1 de vakbonden hoorden zeggen dat de directie loog in de vele antwoorden die ze gaven op de tweede ondernemingsraad. Meer bepaald ging het over het feit dat Carrefour gebonden is aan hogere loonkosten dan de concurrenten zoals Colruyt en Delhaize.

Eerst de feiten: hypermarkten vallen onder paritair comité 312, retailers vallen onder PC 202.01. Het verschil kort samengevat: 202.01 verdient 100 euro minder en werkt anderhalf uur per week meer en krijgt minder compensatie voor de obligate avond- en weekenduren die er bijhoren in de winkelsector.

Dat de vakbonden nu in een pamflet beweren:

Voor alle winkels: blokkering van de lonen tot wanneer de baremacurve van het PC 202 is bereikt (gedurende meerdere jaren, aldus de directie, en óók blokkering van de index, wat volstrekt onwettelijk is). Overbrengen van de hypermarkten naar het PC 202, verlaging van het overloon voor late uren (40% en 75% in plaats van 50% en 100%), afschaffing van het betaald kwartier, van de vakantiedagen die eigen zijn aan het bedrijf...
Eigenlijk wil Carrefour het personeel zoveel mogelijk uitpersen om de loonkosten onder die van zijn rechtstreekse concurrenten te krijgen. Carrefour vergeet daar echter vaak bij te zeggen dat zijn concurrenten ook CAO’s hebben die het lot van de werknemers verbeteren… CAO’s die de loonkosten op een vergelijkbaar niveau brengen!

staat volgens mij haaks op beweringen die ze maakten toen Carrefour in 2007 16 GB's in een eerste golf sloot en terug heropenden onder franchise. Ze schreven toen:

Maar we hebben wel een zeer duidelijk zicht op de loon- en arbeidsvoorwaarden van de nieuwe personeelsleden en die zijn een heel stuk slechter dan voorheen", luidt het in een persbericht. Zo komen de nieuwe personeelsleden in een ander paritair comité. Dit betekent dat het aanvangsloon 16,5 procent lager is dan vandaag. Voor een verkoopster met 22 jaar dienst bedraagt het verschil zelfs 40 procent, berekende de vakbond.

Beste vakbond,
wat zal het nu zijn? Is Carrefour duurder en hebben jullie dan (terecht) actie gevoerd in 2007 en 2008 tegen de hervorming tot franchise? Zo ja, dan liegen jullie deze keer.
Of omgekeerd...

Maar de vaststelling blijft dat in één van beide gevallen gelogen werd. En vakbonden mogen dan rechtspersoonlijk niet bestaan, dat geeft hen nog niet het recht om te liegen.

Gisteren was ik te gast op de nieuwjaarsreceptie van de N-VA. Deze had plaats in Antwerpen.

Leuk aan zo'n avond is dat je een pak mensen terugziet. Velen van hen had ik niet meer gezien sinds de verkiezingscampagne van juni 2009.

Interessant was ook de speech van Bart De Wever. Veel criticasters beweren dat N-VA zoals zovele kleine partijen niet in staat is tot regeren omdat een kleine zweeppartij per definitie minder tot compromis bereid zou zijn, maar ik denk dat onder leiding van het huidig partijbestuur er toch een gezonde dosis realisme is.

We staren ons immers niet blind op onafhankelijk en zelfgenoegzaamheid. De speech van Bart was gisteren een waarschuwing om Vlaanderen niet te laten inslapen. Hij refereerde daarbij aan een (vaak fout geciteerde) uitspraak van een familielid van mij: wat we zelf doen, moeten we beter doen (en niet: wat we zelf doen, doen we beter).

Vlaanderen moet inderdaad opletten of we glijden geruisloos van een topregio naar een regio met een mooi verleden maar rotslechte toekomst.

Ik denk dat het de moeite waard is om naar de belangrijkste passages uit Barts toespraak te luisteren (©: VRT):



We moeten dus zeer duidelijk het onderste uit de kast halen. Daarom plaats ik nog even de link naar de website Laat Ons Ondernemen. Deze is een online petitie uit naam van ondernemers die de overheid vragen om ons te steunen in plaats van te beknotten.

Er is dringend nood aan een mentaliteitswijziging. Jan met de pet vindt de ondernemer, ja zelfs de kleine zelfstandige, iemand die zijn zakken vult, bulkt van het zwart geld en/of leeft op de kap van zijn uitgebuit personeel.

De waarheid is heel wat minder. Als ondernemer kan je beter niet ziek vallen en goed sparen voor je pensioen. Personeel aannemen is vaak een helse opdracht. Iemand belonen kost pakken geld. 500 euro extra loonkost resulteert nog amper in 150 euro nette voor de betrokken werknemer. Goede werkkrachten individueel belonen wordt ontmoedigd. Voor iedereen gelijke barema's. De Sovjetunie heeft al bewezen dat zoiets niet werkt.

(Jonge) mensen moeten stilaan beseffen dat werk, een job, zowel rechten áls plichten inhoudt. Het is als ondernemer tegenwoordig een moeilijk evenwicht in mensen begeleiden in een persoonlijk groeitraject. Mensen opleiden, opleiding laten volgen, en dan horen "ik ben nu meer waard, ik ben weg" of "ja, dat heb ik nu al een jaar geleerd, nu wil ik iets anders leren"... het doet pijn dat je niet meer kan verwachten dat werknemers niet lijken te beseffen dat er nog zoiets is als renderen. Iemand een jaar opleiden kost veel geld en als die dan eindelijk gaat renderen, is er geen enkele vorm van loyaliteit.

Ik scheer niet iedereen over dezelfde kam, maar ik ben nu al 15 jaar werkgever en ik merk duidelijk het verschil. Werk is nu iets wat moet inpassen in het persoonlijke leven. Flexibiliteit is nodig voor het drukke gezinsleven mogelijk te maken, maar niet om het bedrijf te steunen in moeilijke tijden.

We (=de ondernemers) mogen niet klagen, zegt men dan. Maar misschien doen we dat niet genoeg. Als een bedrijf ergens 50 man buitengooit (om welke reden dan ook), dan staat de vakbond paletten te verbranden en is de media aanwezig. Als een bedrijf failliet gaat, wordt met de vinger gewezen naar het (slechte) management.
Waar is de aandacht voor de ondernemer die zich elke dag inzet voor zijn bedrijf én zijn werknemers?

Daarom vind ik de affiches van deze "Laat ons ondernemen" campagne goed gekozen. Er mag/moet dringend eens aandacht komen voor de moed van ondernemers. Waardering ook. Zowel van de overheid als van de werknemers. Want zonder ondernemers is er geen economie, zonder economie geen geld. Noch voor de werknemer, noch voor de overheid.

Dus ik voeg aan Barts oproep "Wakker worden" graag aan toe "Het is tijd om iets te ondernemen".

Ik ben niet het type dat van veel dingen spijt heeft. Spijt is wat mij betreft een overbodig gevoel. Ik ben van mening dat als je een beslissing neemt, je die weloverwogen doet en dan kan het zijn dat nadien blijkt een verkeerde beslissing te zijn, maar spijt helpt daar niks aan te veranderen.

Maar er zijn van die dingen waar je wel spijt van hebt. Zoals wanneer je als student 's morgens wakker wordt en je proeft tussen de kleffe smaak van verschraald bier nog een andere smaak en plots huiver je als je terugdenkt aan dat wijf dat je in een dronkemansbui hebt gezoend... Zo'n gevoel van walgelijke spijt heb ik nu als ik terugdenk dat ik mee campagne heb gevoerd voor Yves Leterme.

Hij was de man die de Vlaamse kwesties eens ging regelen. Met vijf minuten politieke moed, onverwijld en van Opgrimbie tot De Panne.
De man die als een Judas voor enkele Fortis-zilveringen Vlaanderen ten prooi heeft laten vallen.

Dit is de man die deze week een oproep lanceerde voor samenwerkingsfederalisme. In plaats van meer Vlaanderen, leidt hij een regering met een Vlaamse minderheid en buiht constant deemoedig het hoofd voor het Waalse non. Een samenwerking die aan één kant altijd op een muur van non stoot, is geen samenwerking, maar getuigt van een ongezonde dosis masochisme.

De man van goed bestuur in Vlaanderen, is nu de premier van een regering die het volgende kan naar voren brengen:



Moeten we hier nu mee lachen? Of janken?
Deze dronkelap moet wel voor onze pensioenen zorgen en is daartoe gemachtigd door de Waalse socialisten. Dat is toch een partij die zich verantwoordelijk zou moeten opstellen in het beheer van de pensioenen. Of is deze partij zo doordrongen van het feit dat ze Vlaanderen kunnen blijven melken?

Want daarin schuilt de arrogantie van de Walen. Daerden vindt het zelfs niet kunnen dat de Vlamingen hem weer zo aanpakken, terwijl hij volledig nuchter was. Vlaanderen moet niet zagen, Vlaanderen moet zwijgen en slikken wat de Waalse clowns produceren.

Die mentaliteit zit er inmiddels al gedurende meerdere generaties zo diep ingebakken, dat het een verworven recht is.

Op zulk moment oproepen tot een betere samenwerking, is toch van het goede te veel? Het bewijst nog maar eens dat we met onderhandelen maar één ding zullen bereiken: de Walen zullen weer buit binnen halen.
De enige oplossing om hier een halt aan toe te roepen, is om op institutionele wijze een echte grens te trekken en te zeggen "tot hier en niet verder".

Ik las onlangs volgend stuk:

Dokter Luc Swinnen, die gespecialiseerd is in gezondheidseconomie, is al een tiental jaar bezig met onderzoek naar stress. 1171 kinderen van het vijfde en zesde leerjaar alsook van het eerste en tweede jaar secundair onderwijs werden onderzocht. Bij eenderde van de onderzochte kinderen werd stress vastgesteld. Zijn advies aan de scholen luidt als volgt: 'Intussen raad ik leerkrachten toch aan kinderen minder onder druk te zetten en rekening te houden met individuele verschillen. Kinderen met stress zijn geen uitzonderingen meer.'

[...]

Het rivaliserende puntensysteem maakt van jonge mensen meer en meer kleine concurrentjes. Waarom leggen we niet meer de nadruk op teamwerk? Waarom leerlingen niet samen een taak laten volbrengen? Door de zogenaamd slimste van de klas te laten samenwerken met de zogenaamd minst begaafde leren ze vooral veel van elkaar. Ze leren elkaar beter kennen en appreciëren. Ze leren samenwerken: solidariteit in plaats van rivaliteit. De knapste leerling beseft ineens wat het betekent als je niet zo royaal bedeeld bent met intelligentie. Hij leert rekening te houden met een ander door zich in diens plaats te stellen. Het is alvast een leerzame les in empathie. Diegene die altijd aan het staartje van de klas bengelde, kan nu ook eens een behoorlijke prestatie leveren. Eindelijk voelt hij zich ook eens iemand. Plots is naar school gaan niet meer te reduceren tot het incasseren van frustraties. De vreugde van het samenhorigheidsgevoel is zoveel groter dan het ijdele succes dat te rapen valt uit een meedogenloze concurrentiestrijd waarbij mensen tegen elkaar worden opgezet en leren elkaar genadeloos te bestrijden.

De alsmaar toenemen prestatiedruk in het onderwijs is zeker niet toe te schrijven aan de houding van de leerkrachten. integendeel, velen van hen zetten zich in met een bewonderenswaardig idealisme. De meesten van hen zijn zelf niet gelukkig met de ontwikkeling, waarvan ze trouwens ook het slachtoffer zijn. [...] Zou het niet beter zijn het programma wat draaglijker te maken in de plaats van diegenen die het ondraaglijke ritme niet meer aankunnen te leren beter op hun tenen te lopen?

bron: Moordenaars En Hun Motieven, Jef Vermassen, EAN 9789059900226

Ik vind dit een goed stukje om eens te mijmeren over ons onderwijssysteem.

Laat ik beginnen met de argumenten waarmee ik het eens ben.
Ja, de druk op onze kinderen is soms te hoog. Al van in de kleuterklas ligt er veel nadruk op het cognitieve. Misschien herinner ik het mij allemaal niet meer zo goed, maar onze voornaam kunnen schrijven en een beetje tellen was zowat het maximale wat er qua schoolse kennis van mij werd verwacht in het derde kleuterklasje.

Als ik dat vergelijk met de zaken waarmee mijn jongste naar huis komt plus wat ik hoor op de besprekingen van zijn vorderingen... Zo ben ik het volmondig eens met directeur Daan dat er niet enkel aandacht moet zijn voor het intellectuele niveau (waar Lucas inderdaad het al zou aankunnen naar het eerste leerjaar te gaan), maar er is ook het emotionele niveau.
Kortom, scholen zijn te sterk geneigd naar het IQ te kijken en minder naar het EQ.

Waar ik het niet mee eens ben is dat uit de vaststelling van het voorgaande zomaar een gelijkschakeling moet gebeuren. Een systeem waarbij ook de zwaksten altijd moeten meekunnen, is ronduit een nivellering, en altijd in neerwaarste richting.
De emancipatie van het onderwijs heeft tot doel gehad (en heeft tot doel) iedereen gelijke kansen te bieden. Die gelijke kansen slaan dan wel op de gelijke toegang tot de onderwijssystemen en niet noodzakelijkerwijs ook op de gelijke uitgang.

Want naast een neerwaarste nivellering van het niveau, heeft dit ook gelijd tot de opwaarste druk, waar Jef Vermassen naar verwijst. Er wordt van iedereen verwacht mee te kunnen. Zo zijn we tot het vermaledijde watervalprincipe gekomen waarbij iedereen maar wanhopig tracht te overleven in het ASO en enkel de mislukkelingen afzakken naar het TSO of - erger nog - naar het BSO...

En dat terwijl we moeten vaststellen dat we op zijn 18de een diploma ASO in handen heeft, gedoemd is om nog bij te studeren vooraleer hij iets waard is op de arbeidsmarkt. De handige harry met een goede technische opleiding wordt quasi van de schoolbanken gesleurd om aan de slag te gaan in het arbeidscircuit. Spijtig genoeg wordt dit sociaal niet genoeg gewaardeerd, hoewel we met zijn allen zuchten als we dringend een loodgieter nodig hebben en die pas na een week tijd heeft voor een dringende klus.

Ik vind dan ook dat de oplossing er niet in ligt om het ASO "haalbaarder" te maken voor meer, maar wel de diversiteit zijn eigenwaarde terug te geven.

In die zin ben ik ook altijd tegenstander geweest van het eenheidstype. Ik ben nooit voor eenheidsworst: hetzelfde voor iedereen. Da's de basisgedachte van het communisme en die leerstrekking heeft al lang haar eigen failliet bewezen.

Ik ben het met Vermassen eens dat er in de klas ook aandacht voor groepswerk moet zijn en tevens aandacht voor de diversiteit. Misschien is de wiskundig begaafde wel een muzikale zwakkeling. Het is de kunst van de school in ieder kind de eigen waarde te ondekken, zodat het kinds eigenwaarde stijgt en tegelijk de weerbaarheid tegen stress toeneemt.

Het mag echter geen constante afremming worden voor de intellectueel sterkeren. De war for talent zal nooit (meer) stoppen en dat is maar goed ook. Stel je eens voor dat we Einstein constant verplicht hadden makkelijke wiskunde te bedrijven? Of dat Newton zich enkel moest bezighouden met hoe hij van die gevallen appel appelmoes kon maken?

Diversiteit is belangrijk. Mijn grootmoeder zei altijd "er zijn er van alle soorten nodig". Deze simpele boerenwijsheid lijken we soms te vergeten. Het lijkt alsof er maar van één soort nodig zijn en vooral dat veroorzaakt stress in het onderwijs.

Laat ons dus meer aandacht krijgen voor diversiteit. Als we in ieder van ons de eigen-waarde kunnen aanstippen, is er meer ruimte ook de ander-waarde van anderen te (h)erkennen. Als we zelf weten wat we waard zijn, is er minder nood aan navelstaarderij (iets waar Vermassen ook regelmatig naar verwijst in zijn boek als mogelijke oorzaak voor het meer voorkomen van geweldplegingen).

Zegt een andere oude wijsheid niet immers "hou van een ander zoals van jezelf"? Of anders gezegd: je kan pas van een ander houden als je van jezelf houdt...

Ik hoop dan ook dat het komend decennium het onderwijs in zijn geheel eens terug durft afwijken van het linkse politiek-correcte denken dat we allemaal universiteitsstudenten in spe zijn en dat er eens terug een minister van onderwijs komt die durft zeggen dat er verschil moet zijn.

Leterme is aan zijn tweede zit(termijn) begonnen en het lijkt er op alsof hij van plan is om te blijven zitten en vooral niet te bewegen. Van rustige vastheid zijn we nu bij vastgeroeste vadsigheid beland...

Ik heb even zijn regeerverklaring door Wordle gehaald voor een eerste snelle analyse:


Met een vergrootglas heb ik het woord institutionele teruggevonden.

Voor de volledigheid nog eens zijn vorige regeringsverklaring door Wordle gegooid:


Daarin zie je de woorden Gemeenschappen en Gewesten toch al groter staan...

Het verschil wordt meteen duidelijk: de man van 800.000 kiezers is nu de man van "Je hebt me 800.000 maal belogen"...

Mijn N-VA collega en vriend Nick Mouton schreef gisteren het volgende op zijn blog:

Politici in adviesraden Lovendegem: Nieuwe Politieke Cultuur?!?

Onze gemeente telt 10 adviesraden. Zij geven advies over het beleid. In de meeste adviesraden zitten geen politici. Dat lijkt mij ook normaal. Anders beïnvloeden zij de adviezen aan henzelf.

Open VLD Lovendegem volgt deze logica echter niet. Zij zijn verbitterd dat er geen politici mogen zetelen in de nieuwe Adviesraad lokale economie. Dat is toch wel de wereld op zijn kop. Noemt men dat nieuwe politieke cultuur?

Ook wordt het voorgesteld alsof ik de oppositie buiten houdt om de ‘controle’ uit te schakelen. Belachelijk. De verslagen en conclusies van de vergadering zijn namelijk voor iedereen openbaar.

Neen. Als N-VA blijven wij bij ons standpunt en gaan zelfs verder. Wat ons betreft dienen alle adviesraden samengesteld te worden zonder politieke vertegenwoordiging. Bij de volgende vernieuwing van de adviesraden willen wij dit doorvoeren. Enkel de bevoegde schepen kan de vergaderingen bijwonen als niet-stemgerechtigd lid om uitleg te geven of te antwoorden op vragen. Zo is dat in de meeste gemeenten. En dat kan de volgende legislatuur even goed iemand zijn van N-VA, CD&V, SP.a of wie weet zelfs Open VLD.

Ik ben het daar volstrekt niet mee eens...

Dit is er inderdaad gekomen onder de politiek-correcte druk van de Linkse Kerk van het correcte denken onder de vlag "Nieuwe Politieke Cultuur", maar is het wel een goede zaak?

We klagen allemaal, zowel politici als burger, steen en been over de kloof tussen politiek en burger. En dan gaan we de kloof institutioneel nog dieper maken door te zeggen dat politici en burgers niet samen aan tafel mogen gaan discussiëren? We gaan ze in aparte organen steken met slechts een vodje papier als doorgeefluik (een verslag is een minimale weergave van het werkelijk advies, ontdaan van alle nuances die in een debat aan bod kunnen komen).

En dan verwonderd staan dat een advies niet gevolgd wordt door het bestuur omdat deze vindt dat men bepaalde argumentatie over het hoofd heeft gezien?

En laat ons ook eerlijk zijn: het systeem dat een schepen (dus van de meerderheid) wel aanwezig is op een adviesorgaan, weegt wel door en is dus bij uitstek een instrument van de meerderheid om te wegen op de adviezen.

En nog eerlijker: grotere partijen wegen wel op de adviesorganen, maar op niet-transparante manier. Ik heb het bij CD&V genoeg meegemaakt dat de niet-mandatarissen uit het partijbestuur in adviesorganen "gedropt" worden om het partijstandpunt te gaan verdedigen, vaak onder de titel van "onafhankelijke", "gebruiker", "deskundige"... maar nooit onder "partijmilitant"...

Is eerlijkheid niet nodig om die kloof te verkleinen?

Neen, ik bepleit het omgekeerde. Laat de adviesraden open voor iedereen, ook politici. Dat verkleint de kloof.

Ik vind het niet normaal dat 160 misnoegde boeren - of eender welke beroepsgroep - de macht krijgen om een gans land op stelten te zetten. U wel?

Let op, ik begrijp hun problemen, maar de verhoudingen zijn buiten proportie. 160 mensen die tienduizenden mensen in de problemen brengen en onze economie een pak schade hebben toegebracht... De politie had in deze materie gerust wat harder mogen optreden. Spijkertapijten lijken mij ook te werken bij tractoren, evenals kogels om banden mee kapot te schieten.

En dat wederomom de gevolgen van verregaande liberalisering. Je kan er voor of tegen zijn. Voor sommige zaken heeft het soelaas gebracht, zoals bv telecom. Maar in andere sectoren zoals elektriciteit, posterijen, ... heeft het niet veel soelaas gebracht.

En dus ook niet in de landbouw. En dat terwijl landbouw de grootste slokop is in Europa. Ik denk dan ook dat Europa zelf eens moet kiezen wat voor beleid ze voert: ofwel is Europa volstrekt liberaal ingesteld en dan moeten we de landbouw niet meer zo zwaar subsidiëren. Spijtig voor die boeren, maar het is tegelijk oneerlijke concurrentie voor het zuiden, waar inheemse boeren op hun buurt ook kapot geconcurreerd worden met dumpingmelkpoeder.
Ofwel is Europa protectionistisch, maar dan zou dat ook wel in andere sectoren mogen waar veel meer mensen last hebben van de mislukte liberalisering.

Dit zijn van die momenten dat ik ook eurosceptisch ben. Europa lijkt een veelhoofdig geldverslindend monster zonder duidelijke visie.

Spijtig dat daarvoor nooit eens 160 mensen de E40 gaan blokkeren.

De laatste dagen beheersen twee zaken het nieuws: het hoofddoekenverbod en de nazi-onthaalmoeder uit Hoboken.

Ik vind het angstwekkend om te zien waar De Staat zich mee bemoeit. Ik gebruik De Staat als verzamelbegrip voor alle regelgevende en regelnevende overheden, dus inclusief gerecht, GO-commissies, politiek, ed...

Ik stel vast dat De Staat kortweg enorm veel over onze hoofden gaat beslissen (sic!).

De ene instantie beslist immers dat we geen hoofddoeken mogen dragen, de ander zegt dat we het wel moeten toelaten. Vrijheid van godsdienst wordt hierbij als een alles overheersende vrijheid voorgesteld.

Anderzijds veroordeelt de ganse goegemeenschap - of beter gezegd, de linkse kerkkliek - de nazi-onthaalmoeder uit Hoboken om de ideeën die ze in haar hoofd heeft. Ze wordt zelfs gebroodroofd door de overheid, want onder druk van de minister moet Kind & Gezin nu haar attest intrekken.

Ik stel dus vast dat de vrijheid van godsdienst (voor moslims) veel zwaarder weegt dan de vrijheid van meningsuiting (voor Vlamingen).

Ik zet twee zaken tussen haakjes omdat ik geen keuze kan maken uit volgende mogelijke conclusies:
a) men acht de vrijheden voor de ene bevolkingsgroep belangrijker dan voor de ander
b) men acht de ene vrijheid tout court belangrijker dan de ander

In het geval van optie A zijn we aan een gevaarlijk parcours bezig. Vrijheden gelden universeel voor iedereen. Als we een vrijheid relatief belangrijker vinden voor de één dan voor de ander, dan is onze samenleving aan het afglijden en vervalt De Staat tot een bananenrepubliek waar enkelen zowel over het één als het ander gaan oordelen.

Optie B is wat mij betreft zo mogelijk nog veel gevaarlijker. Voor mij is de vrijheid van mening en zeker die van gedacht een absolute vrijheid waar de overheid zich niet mee mag bemoeien. Dit is wat mij betreft dé grondslag van een vrije democratie.

Ik vind de wetgeving rond racisme en het prutscentrum van De Witte een wandrocht in onze samenleving. Elk idee, hoe verwerpelijk ook, heeft recht van bestaan. Dat een maatschappij banden legt aan daden is een verplichting. Dat een maatschappij bepaalde ideeën moreel verwerpelijk vindt, moet in een publieke opinie blijken, maar niet in beknottende, laat staan bestraffende wetgeving.

Aangezien het Grondwettelijk Hof reeds besliste dat de wetgeving over antidiscriminatie overeind mag blijven en de Raad van State oordeelt dat de overheid zich niet mag moeien met de hoofddoeken, stel ik vast dat De Staat zich wel mag bemoeien met alles in ons hoofd en met niks op ons hoofd.

Moet dit niet omgekeerd zijn?

Rufy Baeke, ondervoorzitter van het Vlaams Huisartsensyndicaat, kreeg de kans om hun standpunt toe te lichten op de West-Vlaamse regiozender Focus-WTV.

Omdat ik nauw betrokken blijf bij dit dossier, vroeg Rufy mijn medewerking. Voor de aandachtige kijker: ja, dit is bij mij thuis opgenomen en neen, ik heb geen nieuwe echtgenote. Dat was gewoon een figurante.

Het videofragment geeft mooi de situatie weer. Men belicht de situatie in Beernem als zijnde de cijfers incorrect: dit is het stukje informatie dat ik hen heb bezorgd omdat Beernem en Knesselare in dezelfde huisartsenkring zitten en dus samen bekeken worden.



Lees ook voor meer info:
Knesselaarse patiënten in de wachtrij bij huisarts?
Tekort huisartsen krijgt parlementaire en media aandacht

Soms zeggen mensen mij al wel eens "waar gij u toch mee bezig houdt in de politiek"...
Die opmerking had ik recent nog naar aanleiding van mijn bezorgdheid omtrent het tekort aan huisartsen.

Blijkbaar heb ik daar toch het één en ander mee in beweging gezet. Want mijn emails naar sommige personen en instanties hebben die wakker geschud. Dat heeft inmiddels al geleid tot aandacht voor het probleem. Als lokaal politicus was mijn bezorgdheid ook lokaal, maar het blijkt dat ik hiermee een thema heb aangesneden dat breder gaat.

In Limburg is de situatie nog veel schrijnender. Het Belang van Limburg ging met de criteria van 90 artsen per 100.000 inwoners de cijfers in hun gemeenten na en kwam tot de conclusie dat in de helft van de Limburgse gemeenten te weinig huisartsen zijn.

Ook Rufy Baeke, ondervoorzitter van het Syndicaat van Vlaamse Huisartsen, heeft zich in de materie vastgebeten. Dit heeft bij De Morgen geleid tot voorpagina nieuws en een uitgebreid vervolgartikel. Rufy zegt in het artikel zelf "Ik kreeg recent de vraag van een lokale politicus hoe het kwam dat hij in geen drie dagen een afspraak met een huisarts kon krijgen."

Van Rufy heb ik al een tijd geleden begrepen dat de overheid zelf niet weet hoeveel huisartsen er echt actief zijn. Er zijn er veel met een riziv nummer, maar zoals Rufy Baeke het zelf aanhaalt: "dat zijn er die de bloeddruk van hun schoonmoeder opmeten na hun uren".





Ook N-VA-senator Louis Ide heeft oog voor de materie. Hij heeft in de Senaat een schriftelijke vraag ingediend om te weten te komen hoe de overheid die lijst voor het Impulseofonds heeft kunnen samenstellen als ze niet over de juiste cijfers beschikt. Uiteindelijk zullen we via het antwoord kunnen dieper ingaan op het probleem in Knesselare (en omgeving).