David Geens - De kunst van het mogelijke

Afgelopen dagen is er veel te doen omtrent de oprichting van een islamtische rechtbank.

In de eerste plaats geloof ik niet dat er veel zal gebeuren. Aangezien de oprichting gebeurt door Sharia4Belgium beschouw ik het eerder als de zoveelste provocatie.
Indie die rechtbank er wel komt, vrees ik dat ze buiten deze provocatie onder de radar zal werken. Het zou me zelfs niet verwonderen moest ze eigenlijk al een tijdje draaien.

In Antwerpen mogen de socialisten zulke rechtbanken dan wel positief vinden, het klopt totaal niet met hoe wij onze maatschappij zien. "Ze bemiddelen enkel maar, net zoals de pastoor vroeger, " zegt schepen Monica De Coninck. Laat daar net al de eerste waarheid in besloten vinden dat wij in onze maatschappij al lang hebben gesteld dat de pastoors in zulke zaken niks meer te zeggen hebben. Onze maatschappij heeft er voor gekozen om zulke disputen te regelen voor de geëigende rechtbanken.

We mogen immers niet vergeten dat de Sharia wetgeving zichzelf belangrijker vindt dan eender welke reguliere wetgeving. De Antwerpse schepen mag dan wel al vinden dat een islamitische rechtbank geen gevaar inhoudt omdat ze geen machtsmiddel heeft, de morele groepsdruk om te plooien naar de vonnissen van deze rechtbanken zal de facto ze rechtsmiddel geven binnen de moslimgemeenschap.

Ik geef een voorbeeld: in onze rechtspraak zal bij een scheiding de vrouw meestal de kinderen toegewezen krijgen, samen met alimentatie. Denkt u dat - zelfs al is er zulk vonnis - dat een moslimvrouw die door de sharia uit de echt gescheiden (waarbij dus de man altijd de kinderen toegewezen krijgt en geen alimentatie moet betalen), zich opnieuw naar onze rechtbank zal begeven om "ons" vonnis af te dwingen, op straffe van uitsluiting van haar geloofsgemeenschap? Haar familie, vrienden, eventueel nieuwe partner, zullen deze vrouw uitsluiten als ze zich niet plooit naar "hun" vonnis.

Laat ik duidelijk wezen: het gaat mij er niet om dat dit islamitisch is, het gaat mij er om dat wij in onze democratie gekozen hebben voor de klassieke driedeling van de macht die mekaar in evenwicht houden: wetgevend, uitvoerend en de rechterlijke macht. Als je daarin binnen één pijler een parallelle macht opricht, ontwricht je dit evenwicht en is het enkel de eerste stap om ook in de andere pijlers parallelle machten op te richten.

Deze "rechtbank" mag dan misschien enkel "morele" macht hebben, we mogen niet vergeten dat we in een samenleving eigenlijk onze morele wetten formaliseren in echte wetten en rechtsspraak. Het oprichten van een andere morele rechtbank, is dus een duidelijke verwerping van onze maatschappij en is een duidelijk signaal dat men algemeen onze moreel en onze samenleving omver wil werpen.

We mogen dit dus geenszins aanvaarden.

Een hele tijd geleden kreeg ik het op mijn systeem dat je mooie reclame krijgt van Kruidvat en je dan subito presto naar de winkel gaat en net datgene wat in promotie staat al uitverkocht is, maar toevallig wel een groter exemplaar of verpakking heeft dat niet in promotie is, maar wel op voorraad.

De laatste keer ging het om enkele popjes voor de kinderen: de dag dat de folder in de bus stak, waren er in alle winkels van Kruidvat in de ruime regio geen promo exemplaren meer.

Net in die week was er aandacht voor de veroordelingen van Lidl en Carrefour voor zulke praktijken en aangezien ik nogal voorstander ben van rechtvaardigheid, heb ik een brief geschreven aan de economische inspectie.

Deze hebben me nu laten weten dat er Proces Verbaal is opgemaakt en Kruidvat een minnelijke schikking heeft gekregen. Ik hoop dat ze daarmee toch eens het signaal hebben gekregen dat ze de consument niet kunnen blijven bedriegen.

Een cliché is een cliché omdat het zo cliché is. Daarom begin ik met een mooie: "mijn vrijheid stopt waar die van een ander begint". Mooi basisprincipe, waar heel veel moraliteit uit te halen valt als je wetten maakt in een maatschappij.

Want de maatschappelijke normen zijn eigenlijk wettelijke toetsstenen aan dit filosofisch principe. Individueel willen we misschien net iets meer vrijheid ten koste van een ander.

Onze samenleving heeft al eeuwen iets tegen maskers. Maskers dienen om te verbergen en enkel wie iets kwaads in gedachten heeft, wil zich verbergen. Als je morgen iemand op straat tegenkomt met een boevenmasker, zal je je niet veilig voelen. Onze samenleving heeft er dus al lang voor gekozen dat we op straat onze openlijk en zedig gedragen. Dus geen boerka's.

Trouwens, niet alleen "geen boerka's". We willen ook geen naaktloperij zien op straat. We willen niet de hoek omgaan en een vrijend koppel zien. Dat mag allemaal dan als "individuele vrijheid" betiteld worden, je mag het misschien zelfs uitroepen tot je persoonlijke religie, maar sorry, wij willen dit niet op straat.

De linkse rakkers mogen dan weer op hun achterste poten gaan staan, ik lig er niet wakker van hun hypocrisie. Ze hebben een ziekelijke voorliefde om de uitwassen van de islam te verdedigen. Ik zou de eerste socialist of groene nog willen horen pleiten om bijvoorbeeld het reeds genoemde nudisme op straat te horen verdedigen als voorstander van individuele vrijheid.

Weet je, eigenlijk is het zelfs grappig dat de voorspraak net uit linkse hoek komt. Individuele vrijheden zijn immers een rechts gedachtengoed. Het is eerder links om net de belangen van de gemeenschap te laten primeren. Tot daar maar weer eens een overdenkertje of de N-VA bijvoorbeeld met haar standpunten nu eerder rechts dan links is.

Zeggen dat het gaat om twee tieners die experimenteren met de uitdrukking van hun zelf-zijn, is een verzachtende omstandigheid, maar is geen alomvattende clementieverlenend argument. Tieners mogen en moeten hun grenzen verkennen, maar moeten dus soms ook tegen die grenzen aanbotsen en moeten dan te horen krijgen dat ze te ver gegaan zijn. We kunnen begrip tonen voor experimenterende jongeren, maar we moeten daarom nog niet toelaten dat ze oneerbare dingen doen. Drugs, criminaliteit, ... als ze zich daaraan bezondigen, moeten we ze een halt toeroepen.


Aanzetten tot criminaliteit

Als ik vandaag de foto's zie in de kranten van Imene en Halina op het gemeentehuis van Sint-Joost-ten-Node, dan stel ik mij de vraag waar de politie was voor de vaststelling van e overtreding van het boerkaverbod. Hebben deze tienermeisjes onmiddellijk een nieuwe boete gekregen?

Zo niet, dan is het aan onze politiek en overheid om te tonen dat ze respect eisen voor hun wetten en het parket opdracht te geven op te treden tegen deze baldadigheid.

Ze kunnen het parket dan trouwens meteen de opdracht geven een onderzoek te openen naar Rachid Nekkaz wegens het aanzetten tot crimineel gedrag.
In het Verenigd Koninkrijk worden jongeren tot 4 jaar cel veroordeeld wegens het opzetten van Facebookpagina's waarin ze opriepen tot rellen (een uiting van individueel ongenoegen op een individueel gekozen wijze?). Dit behoort tot dezelfde categorie. Iemand die aanzet en actief meewerkt aan het overtreden van wetten, da's hetzelfde als professor Moriarty in de Holmes-verhalen of Don Corleone in The Godfather. De spin in het midden van het web van het kwade.

Ik ben eens benieuwd of de overheid zal optreden en kijk dan evenzeer uit of de media dit dan gaan goed- dan wel afkeuren.

De rellen in Londen hebben me al enkele dagen bezig gehouden. De vraag over het ontstaan speelt regelmatig door mijn hoofd.

ik kan er niet aan doen maar ik heb sterk het gevoel dat we nu oogsten wat we al tientallen jaren zaaien. Men spreekt van jongeren die vinden dat ze op alles recht hebben en dus gewoon pakken wat ze menen nodig te hebben, zonder vrees om gestraft te worden. En zonder het het verdienen.

Dan denk ik aan Vlaanderen: kan dit hier ook gebeuren? En volgens mij wel.


Onderwijs moet geherwaardeerd worden

Neem nu het onderwijs. ik ben nu zelf ouder en als ik vergelijk wat het onderwijs nu voorstelt tegenover toen ik zelf studeerde: amai, het is zo simpel geworden. Intelligentie aanmoedigen is "not done" tegenwoordig, zo lijkt het wel.

De democratisering van het onderwijs is voornamelijk een socialisering geworden en alles wat we socialiseren in ons land betekent de facto gewoon een nivellering. Sorry, maar de democratisering van het onderwijs is een nobele opdracht, doch is samen te vatten dat iedereen gelijke kansen moet krijgen om degelijk onderwijs aan te vatten.
Het is geenzins de bedoeling dat iedereen gelijke rechten op een diploma heeft. Een diploma is nog altijd het bewijs dat je je iets hebt eigen gemaakt, een bewijs van kunde.

Ik heb het al vaker gezegd: we zijn allemaal even veel waard, maar we zijn niet allemaal gelijk. Als we allemaal gelijk moeten zijn, dan noemen we dat communisme.

En net dat zien we gebeuren in onze maatschappij. We halen de normen constant naar beneden om iedereen gelijk te maken.
We hanteren loonbarema's, een pak beperkingen in individuele afspraken tussen werkgever en -nemer, om toch maar te voorkomen dat mensen die het waard zijn, meer verdienen. Dit is trouwens nog gekend onder een andere naam: afgunstsocialisme.

Tegelijk gaan we aan de onderkant een pak geld weggeven zonder tegenprestaties en zonder voorwaarden, zoals bv de werkloosheidsuitkering zonder beperking in de tijd. De werkloosheidsval is ook gekend: het verschil tussen werken en sociale uitkering is vaak te klein om aan te sporen tot werken.

Let wel, ik ben de eerste om in de bres te springen voor wie het nodig heeft. Maar om dat sociaal systeem vol te houden, moeten we ook moedig durven zijn en niet betalen aan wie het niet verdient.

Onze economie kan niet doorgroeien omdat we als werkgever moeite hebben met personeel te vinden. Tegelijk staan een hoop mensen aan de dop. Waarom? Omdat ze niet bruikbaar zijn als werknemer. Onvoldoende geschoold, onvoldoende gemotiveerd.

Ons onderwijs moet dringend uit de neerwaartse spiraal gehaald worden. Eenheidsworst is uit den boze. De gelijkwaardering (en niet gelijkstelling) van algemeen, technisch en beroepsonderwijs moet dringend en ten gronde uitgevoerd worden.


Een pakkend gerecht

Als we dan daar ook nog eens de analyse naast leggen van een falend gerecht, dan krijgen we een explosieve mengeling. We hebben een de facto straffeloosheid. Politiemensen geraken gedemotiveerd om nog op te treden, want het gerecht laat de daders sneller vrij dan dat zij hen kunnen oppakken. De agenten worden als tuig behandeld, terwijl het omgekeerd moet zijn.

Als criminele jongeren een ganse gemeente terroriseren en zelfs bepalen wat mag uitbranden en waar niet, moet een burgemeester het niet als onschuldig afschilderen.
Als een minderjarige een andere doodsteekt voor een MP3-speler, moet je niet drie weken later hem belonen met uitstapjes naar de voetbal.

Bouw snel een pak gevangenissen. Voer alle straffen terug uit: zowel die van zeven dagen als die van zeven jaar. Pak eerder die onderkant aan dan de bovenkant door te gaan discussiëren over een verstrenging van de wet Lejeune.
Geef een veroordeelde de kans op reïntegratie in de maatschappij, maar heb ook oog voor het feit dat we moeten bestraffen.
Iedereen verdient een tweede kans, maar wie die kans genadeloos verkwanseld, heeft geen recht meer op genade. Recidivisme moet zwaar aangepakt worden. Ja, zelfs als dat betekent dat iemand de facto levenslang zal doorbrengen in een gevangenis. Er is immers niet alleen de straf voor de misdadiger die telt, maar ook de bescherming van de maatschappij.

Is dat hard? Sinds wanneer is rechtvaardigheid hard? Wie iets mispeutert, moet de gevolgen leren dragen. Anders krijg je Engelse toestanden.


Het begint met opvoeden

Een belangrijke taak is dus weggelegd voor de maatschappij. Persoonlijk vind ik het de taak van de overheid om de slinger van het socialisme die te ver is doorgewipt, een stuk terug te draaien. Is dat een rechts beleid? Volgens mij niet. Is het net niet sociaal om te geven aan hen die verdienen? Zowel ten goede als ten kwade? De zwakken beschermen tegen de sterksten die het recht in eigen handen nemen, is de eigenlijke taak van het socialisme.

Maar als we vanuit de overheid blijven bepamperen, moeten we niet verwonderd staan dat we infantiel gedrag krijgen.

Trouwens, niet alleen de maatschappij moet stilstaan bij het bepamperen. Iedere ouder heeft daarin een loodzware taak. Een kind straffen: dar hoort er bij. Als jouw kind een ander kind pest of uitsluit, dan verdient jouw kind straf.
Als jouw kind een snoepje steelt in de winkel, laat het dan maar publiek excuses vragen. Vernederend? Neen, helemaal niet. We moeten onze kinderen leren dat ze verplichtingen hebben tegenover de maatschappij en daar verantwoording moeten aan afleggen.

Een kind heeft het recht fouten te maken en een ouder heeft de plicht het kind daar uit te laten leren. Wie op 18 jaar die lessen nog moet leren, is een vogel voor de kat.

Fouten maken we allemaal en vergeven, zowel vanuit onze rol als individu als vanuit de maatschappij, is belangrijk en onmisbaar. Maar een oude christelijke wijsheid gaf al aan dat vergeving zonder spijt en boetedoening eigenlijk zonder waarde is.


Kunnen we daar eens werk van maken, zodat we teruggaan naar een rechtvaardige én sociale samenleving? Zonder rellen...

Mensen spreken me aan op straat, met vele vragen. Velen zijn ronduit gedegouteerd door de plotse bocht van CD&V, sommigen hebben nog vragen.

Vragen die vooral gaan over "is dit nu geen goede basis om te onderhandelen?" of "waarom stap de N-VA er uit?" gaan.

Ik had al min of meer een samenvatting gemaakt om hier neer te schrijven, tot ik een goed interview van mijn voorzitter Bart De Wever op VTM zag waar je in 4 minuten de juiste argumentatie hoort, zonder veel franjes.



Ik ben het dus hiermee eens. Het zal mooi wezen, dat akkoord. Aan Vlaamse kant krijgen we dus een zeer nipte meerderheid (48 op 88 zetels) zonder ook maar 1 partij die opkomt voor de Vlaamse zaak aan boord (noem het dus gerust een anti-Vlaams front) tegenover aan Franstalige kant gewoonweg ALLE partijen. Duidelijk dus waar het gewicht zit? En dus op voorhand duidelijk in wiens voordeel het akkoord zal overhellen?

Vlaanderen was reeds de knecht van Wallonië, nu zijn we goed op weg om de slaaf te worden.

De peiling van de VRT geeft de N-VA 33,5%. In de peiling van La Libre halen we zelfs ruim 35%.



Het zijn en blijven maar peilingen maar meer dan ooit zullen ze een invloed hebben op wat er momenteel gebeurt in de regeringsvorming, nu ja, beter regerings-non-vorming genoemd.

De eerste en belangrijkste vaststelling is dat Vlamingen en Walen ieder van hun leidende formatie vinden dat ze goed bezig zijn. N-VA kan niet anders dan vaststellen dat "het been stijfhouden" nog altijd gewaardeerd wordt voor de kiezers. PS kan evenmin anders vaststellen dat hun grote NON goed gesmaakt wordt in Wallonië.

Deze peiling zal dus niet helpen om deze twee partijen dichter bij mekaar te brengen. Evenmin zullen deze twee voor verkiezingen opteren. Rekening houdend met de foutmarge in zulke peiling en met het feit dat diegene die voor verkiezingen opteert meestal nog verliest, is er voor beide protoganisten weinig te winnen noch te verliezen.

Aangezien telkens ook de directe tegenstander geen klappen kan krijgen, is daar ook geen winst te halen. De dag dat de peilingen verlies aangeven voor N-VA, zal de PS voor verkiezingen gaan.


Deze peiling is veel meer van belang voor CD&V en Open Vld.

CD&V eindigt zelfs net weer onder haar verkiezingsresultaat. Voor de christendemocraten zal er dus een moment komen dat ze moeten kiezen, want hun enerzijds-anderzijds spreid-stand-punt brengt geen zoden aan de dijk.
Welke vleugel zal het halen? De Vlaamse Peeters-vleugel of de linkse ACW-vleugel? Persoonlijk denk ik dat de Vlaamse vleugel verzwakt is. De meeste vroegere Vlaamse centrumkiezers zijn nu overgelopen naar N-VA. Dat blijkt wel duidelijk uit de peiling. Zal dit dus de nodige druk leveren bij de CD&V-top om net die kiezers terug te winnen?
Of zouden ze het risico lopen deze kiezers als verloren te beschouwen? Ik denk het niet, want de peiling leert ook dat de SP.a stabiel blijft en als CD&V dus louter op het linkse been gaan steunen, is het risico om ook langs die kant een leegloop te krijgen, veel te groot.

Open Vld krijgt wederom een zware klap. Ze waren terug naar 14% geklommen, maar vallen nu in één klap terug naar 11,8% Het is duidelijk dat hun interne verdeeldheid weer zwaarder doorweegt. De onnodige tussenkomsten van De Gucht en het Belgicistisch toontje van Van Hengel zullen niet bijdragen tot een verbetering van de situatie.

Het is hoe dan ook duidelijk dat nu naar verkiezingen trekken, een slechte zaak zou zijn voor deze twee formatiekandidaten.


Wat zijn de alternatieven?

Het is kiezen uit het minste kwaad. Verkiezingen zijn mijn inziens uitgesloten voor CD&V en Open Vld. De andere optie is verder regeren en Leterme III in het zadel helpen.

Die optie zal het makkelijkst ingang vinden bij de CD&V, vooral als de linkse vleugel onder leiding van Leterme het haalt. Maar zoals ik hierboven al argumenteerde, is er een enorm risico voor CD&V. Met de SP.a in de oppositie dan maatregelen moeten nemen die vooral de werkende Vlamingen pijn zullen doen, zal er voor zorgen dat ook de linkse kiezer zich in de steek gelaten voelt.

Voor Open Vld is verder regeren ook een enorm gezichtsverlies. Zij hebben deze regering doen vallen, hoe moeten ze ooit consequent blijven met zichzelf als ze dezelfde regering weer in het zadel moet helpen? Zonder dat de reden waarom ze de regering liet vallen (BHV) opgelost is geraakt? Verlies gegarandeerd.

Dus Leterme III mag dan zeker de preferente oplossing van de Franstaligen zijn (twijfel daar zeker niet aan), langs Vlaamse kant zal ze na deze peiling toch ook niet zo evident zijn.


Een Vlaams front

Door eliminatie blijft er dus maar één gezonde mogelijkheid over voor CD&V en Open Vld: de keuze van de kiezer/gepeilde respecteren en de leiding van de grootste partij aanvaarden en stoppen met acute aanvallen en bashing. Het helpt niet, integendeel. Dus waarom het roer niet omgooien en een sterk Vlaams front vormen?

1 groot kamp van winnaars, zodat de communautaire eisen van de baan zijn en dat de partijen zich terug op hun eigen terreinen kunnen profileren en zo kiezers terugwinnen? Natuurlijk zal er ook koudwatervrees zijn dat men zo het succes van de N-VA bestendigt, maar ik denk zelf dat je vroeger bij Groen! ook al hebt kunnen vaststellen dat als een partij die zich duidelijk op één thema profilieert en dat als net dat thema universeel gedragen wordt door andere partijen, net die themapartij klappen krijgt.

Vanuit die redenering is het voor CD&V en Open Vld de beste keuze om in deze storm te schuilen achter de sterke schouders van N-VA.


Aan één zeel trekken om het Franstalige status-quo te doorbreken

N-VA zal zeker niet neen zeggen. Binnen onze partij zullen we niet liever hebben om nu eens samen aan één zeel te trekken. Dat vragen we al maanden. Dat is de enige manier om de Franstaligen duidelijk te maken dat ze nu beter kunnen bewegen.

Want psychologisch zullen ze verkrampt blijven zolang ze merken dat de N-VA groter en groter wordt. Ze focussen zich nu wederom op artikel 1 van de N-VA. Raar maar waar zijn de Walen er veel meer van overtuigd dat België binnenkort ophoudt met te bestaan. Er is geen andere reden te bedenken waarom ze zich zo fixeren op Wallo-Brux. Vanuit de zekerheid dat ze beter aan plan B werken, blijven ze nu alles op alles zetten om Brussel uit te breiden en hun rechten en centen veilig te stellen. Het feit dat ze alles berekenen tot 2025 wijst er mijn inziens duidelijk op dat ze dat zelf als de einddatum van België beschouwen.

Willen we dus iets bewegen, dan zal het aan CD&V en Open Vld zijn om hen duidelijk te maken dat hun beste keuze is om nu wel te hervormen, zodat aan Vlaamse kant er kiezers kunnen teruggewonnen worden. Want de peiling geeft duidelijk aan dat Vlaanderen zelf nog niet denkt aan de zelfstandigheid.

Met andere woorden, een Vlaams front is het enige waar iedereen beter van wordt. Als die redenering ingang vindt, zal er eindelijk iets gaan bewegen.

Gebeurt dat niet, dan komen we op een patstelling waar niemand nog iets wil. Zelfs verkiezingen zullen dan niet welkom zijn. Verkiezingen als resetknop gebruiken, het risico is te groot.

De laatste dagen gonst het weer van de geruchten dat de Wetstraat centen gaat zoeken door bedrijfswagens aan te pakken.

Daar wil ik zowel als ondernemer en als politicus iets over zeggen.

Als ondernemer zeg ik "zijn ze daar nu weer?". In België betalen we loonlasten die ongezien hoog zijn. De derde hoogste in de OESO, wordt er al wel eens gezegd. Bedrijfswagens zijn gewoon een alternatief geworden die er voor moeten zorgen dat voor iedere 100 euro kosten voor het bedrijf er zoveel mogelijk euro's winst zijn voor de werknemer.

En geloof me, met de stijgende brandstofprijzen, is dat voor beide betrokken partijen een andere zaak geworden. Een auto met tankkaart kost je als bedrijf een pak geld. 750 euro is vaak niet eens een te laag geschat bedrag. Daar betaal je dan nog eens belastingen op en zo. Rond dat dus al snel maar af naar een bruto kost van 1000 euro.
Voor de werknemer blijft het nog altijd interessant, want hij bespaart er circa zelf makkelijk 750 euro per maand door.


Er zijn ook voordelen aan bedrijfswagens voor onze maatschappij

En is dit slecht voor onze maatschappij? Bedrijfswagens roteren snel, gemiddeld per vier jaar. Ze zorgen dus rechtstreeks voor een pak werk en jobs. Ze zorgen dat er geld rolt in een sector die het al moeilijk heeft gehad.

Ze zorgt er ook voor dat ons wagenpark niet plots schandelig veroudert, met alle gevolgen van dien. Als je nu bedrijfswagens fiscaal oninteressanter gaat maken tov eigen vervoer, dan is het geen voorspelling maar een zekerheid dat het wagenpark zal verouderen.
Gevolgen? Milieuvriendelijke technologie zal minder snel doordringen. Oude wagens zullen minder veilig zijn dan nieuwe wagens. En een pak jobs zullen sneuvelen.

Als de politiek nu eens even het wagenpark van bedrijven niet langer als collectieve melkkoe beschouwt, maar op zoek gaat naar wat belangrijk is voor de maatschappij.

Want gaat het hier om het feit dat men onder groene druk vindt dat er minder wagens moeten komen? Dat te veel mensen met een auto rijden omdat bedrijfswagens zo "gul" uitgedeeld worden?
Eerlijk gezegd, ik denk niet dat men veel wagens van de baan gaat halen als bedrijfswagens fiscaal minder interessant worden. Het zal eerder de effecten hebben die ik hierboven beschreef en slechts minimaal een impact hebben op het aantal. Het effect van oudere meer vervuilende wagens zal zeer zeker de milieubesparing in aantal te niet doen.

Waarom gaat de overheid van dit "nadeel" dan geen voordeel maken? Maak milieuvriendelijke wagens enorm interessant voor bedrijven zodat men massaal dat grandiose bedrijfswagenpark gaat vervangen door milieuvriendelijke exemplaren?

Men spreekt altijd van kip of ei. Er komen geen elektrische wagens omdat er te weinig laadpunten zijn. Maar er komen geen laadpunten omdat er... u weet wel.
Of hybride wagens: nu nog altijd veel duurder dan dieselwagens. Niet alleen in aankoop, maar in daadwerkelijk gebruik haal je het prijsverschil er ook amper uit.

Maar zorg dat bedrijven een fiscaal alternatief hebben met groene wagens. Dan schiet die productie om hoog. Waardoor de prijzen zakken en het dus ook betaalbaar wordt voor zij die geen bedrijfswagen krijgen.

Zorg tegelijk voor goeie R&D in die sector. Gooi een pak overheidsgeld er tegenaan om een nieuwe technologie te ontwikkelen en te produceren op de ex-Opel terreinen in Antwerpen.


Willen we vergrijzen en verroesten?

Want, en nu zet ik weer mijn ondernemerpet op, als je gewoon de bedrijfswagen duurder maakt, gaan er daarom niet minder komen. Zolang het ook maar 1% fiscaal interessanter is dan een bruto loon uit te keren, zal zowel werkgever als werknemer hier voor blijven kiezen.
En maak je het duurder, dan zal men massaal naar loon grijpen. De meerinkomsten voor de overheid zullen dan sowieso beperkt zijn, tenzij ze ook nadien weer de lasten op arbeid verhoogt.

En als we zo bezig blijven, zullen we over 15 jaar met niet alleen een vergrijsde bevolking zitten, ze zal ook rondrijden in aftandse roestbakken te midden van verlaten bedrijfsterreinen.

En in Oost-Europa zullen de nieuwe wagens geproduceerd en gebruikt worden. Eens zien of we hier dan niet groen zullen lachen.

Gisteren heb ik een lezing van Carl Devos bijgewoond (Rederijkerskamer te Knesselare).

1 uitspraak is heel hard blijven hangen. Ik citeer Carl Devos: "Di Rupo heeft me tijdens een etentje verteld dat we in Vlaanderen niet voldoende beseffen hoe de perceptie van N-VA is in Wallonië. Ik kan bepaalde toegevingen en compromissen niet verkocht krijgen in Wallonië verkocht krijgen als N-VA aan de andere kant staat, dixit Di Rupo, maar hetzelfde akkoord met de andere Vlaamse partijen zou wel aanvaardbaar zijn."

Daar zit dan een enorme paradox in voor de N-VA. Het is duidelijk dat het dankzij haar eclatante overwinning is, dat de Franstaligen voor de eerste keer bereid zijn om over bepaalde zaken te willen onderhandelen. En dat terwijl het klassieke smeergeld (en dan bedoel ik effectief geld dat dient om de compromissen lekker smeerbaar, zeg maar smeuig en verteerbaar voor iedereen te maken) er deze keer niet is. Een unicum.

Maar als we even de stelling van Di Rupo voor waar aannemen, dan moeten we vaststellen dat de N-VA en haar kiezers pas (ten dele) hun doel zuden bereiken door een stap op zij te zetten. Dan zou de veroorzaker zelf geen deel mogen uitmaken van de triomfators.

De enige uitweg voor Franstaligen

Vanmorgen besefte ik dat het maar al te waar is. Maar de reden die Di Rupo opgaf aan Carl Devos is volgens mij niet de juiste. Een akkoord met de N-VA is niet perse an sich onverkoopbaar in Wallonië. Dat is ten dele waar; alles wat de N-VA zegt zal veel verdachter zijn in Franstalige ogen dan wanneer een voorstel van pakweg CD&V komt.

Maar er is vooral een strategische keuze mee gemoeid. Een bewijs uit het ongerijmde.

Stel even dat we een verregaande staatshervorming kunnen uitwerken. Als de N-VA daarin een leidende rol speelt, bestaat de kans dat de Vlaamse kiezer de N-VA hiervoor beloont. Eindelijk een partij die voet bij stuk heeft gehouden en daardoor de buit heeft binnengehaald, zou dan wel eens een brede perceptie kunnen worden.

Ik zeg wel "kan", want zeker is het niet, maar het risico bestaat. Het kan ook anders uitdraaien. N-VA is, hoe zeer ik de partij inmiddels ook beter ken en mij in de meeste programmapunten perfect kan terugvinden die niet communautair geïnspireerd zijn, en blijft (ten dele) een zweeppartij. Een zweeppartij is een partij rond 1 thema. En eenmaal dat thema binnengehaald wordt of zelfs al voldoende geïncorporeerd wordt bij de gangbare thema's van alle partijen, dan verdwijnt de bestaansreden van die zweeppartij.

Kijk maar naar Groen!. Hoe moeten zij niet blijven vechten tegen de kiesdrempel. Ooit haalden ze die moeiteloos, nu is het iedere keer bang afwachten. Is milieu dan niet meer belangrijk? Jawel, maar iedere partij is inmiddels groen. Het succes van Groen! toen het nog Agalev was, is dat ze de politieke klasse een groen geweten heeft geschopt. Hun betere verkiezingsuitslagen waren de reden waarom alle partijen milieu hebben opgenomen als vast onderdeel in hun partijprogramma's.

Daardoor vervalt hun zweepfunctie. Een zweeppartij blijft enkel maar bestaan als "stok achter de deur", maar eenmaal een piek bereikt, heeft ze ten dele haar doel bereikt.

Dus, terugkerend naar de Vlaamse zaak, door de overwinning van N-VA is het duidelijk dat dit thema zwaar leeft in de grondstroom van Vlaanderen.
ik kom terug op mijn bewijs uit het ongerijmde.

Als de N-VA zelf de buit binnenhaalt, is de uitkomst van toekomstige verkiezingen een vraagteken, een gok zeg maar. Stel dat de N-VA groot blijft, dan betekent dit voor de Franstaligen dat er opnieuw een verplichte staatshervorming op hun bord komt. Zolang een zweeppartij groot blijft, blijft de zweep immers knallen.

En dat is een strategisch risico dat de Franstaligen willen uitsluiten.
Dus, zo redeneren ze, als deze staatshervorming niet te vermijden is, kunnen ze het best deze zo veel mogelijk afzwakken voor ze toegeven. Vervolgens - zo gaat mijn bewijs verder - geven ze dit enkel toe aan de traditionele partijen (die zelf geschrokken zijn van de zwepende onderstroom en liefst zo snel mogelijk willen terugkeren naar de orde van de dag waar ze zelf beter in zijn als bestuurspartij).

Deze traditionele partijen, met waarschijnlijk CD&V op kop, kunnen dan uitpakken met het feit dat zij winnen waar de N-VA "faalt" (ondanks het feit dat het de zweep is die voor de slag heeft gezorgd).
De kans is dan veel groter dat de N-VA haar momentum voorbij is. Als zweeppartij heeft ze dan een doel bereikt. Het volgende doel is weer een stuk minder gematigd, want zal gericht zijn op nog meer uitkleden van de federale staat. Een deel van de kiezers zal daarop afhaken, want laat ons eerlijk wezen: niet alle kiezers van de N-VA zijn splitsers.
Tegelijk zal de perceptie sterk gevoed worden dat de N-VA wel kan brullen, maar niet kan klauwen en dat het anderen zijn die de buit hebben moeten binnenhalen.

Welnu, en hier eindigt mijn bewijs, dat scenario is veel aanlokkelijker voor PS (en MR). Ze doen gewoon aan strategische kansberekening. Een akkoord met N-VA is veel minder zeker een eindpunt dan eenzelfde akkoord met CD&V en Open VLD.

En daar zit de paradox van de N-VA, besef ik nu. Hun aanwezigheid is nodig om de Franstaligen te bewegen, maar tegelijk zijn we de rem op de toegevingsbereidheid van Di Rupo.


De mogelijke scenario's

Het eerste wat je dan denkt is "N-VA moet dan maar een stap opzij zetten, dan halen ze hun doel en misschien worden ze toch door de kiezer beloond".
Klopt, maar het is onzeker en iedere partij, hoe nobel ook in haar doelstellingen, moet zich richten op de kiezer. Je bereikt maar iets als men voor je kiest (quod erat demonstrandum).

Plus, zoals ik al aangaf, is de kans groot dat als de N-VA dan vervalt tot pakweg een partij van 15%, ze aan de kant gezet wordt en de ongoing staatshervorming (waarvan Carl Devos gisteren terecht opmerkte dat de meeste federaties er tientallen jaren hebben over gedaan om zichzelf vorm te geven terwijl amper 2 decennia bezig zijn) stil valt.

Het andere scenario is het "niet plooen"-scenario. De N-VA moet aan tafel blijven. Ze moet mee in de triomftocht kunnen opstappen (als er al een triomftocht komt) om relevant te blijven en voldoende kiezers te blijven halen.
Of scenario B2: aan tafel blijven en de "anderen" lopen weg, waardoor bij nieuwe verkiezingen de N-VA nog versterkt uit de bus komt omdat het signaal dan heel simpel zal zijn "als u echt verandering wil, moet u de N-VA nog meer versterken".

Kortom, daar zit de reden waarom de N-VA er niet kan uittrekken. Ondanks dat veel kiezers nu denken "waarom blijft de N-VA maar onderhandelen zonder uitzicht op een akkoord, wanneer zal de harde kern binnen de N-VA zeggen "we hebben er genoeg van" en de boel opblazen", dat zou volledig in de kaart spelen van de Franstaligen.

We moeten aan tafel blijven zitten, zelfs al moeten we daarvoor keer op keer deadlines inslikken en onze geloofwaardigheid op het eerste zicht ondergraven. Daarom moeten we bochten maken, zoals nu toch bereid zijn om over het sociaaleconomische pakket mee te onderhandelen (wat trouwens als voordeel biedt dat er meer op tafel ligt om te geven en te nemen).

Dat snap ik nu en ik hoop dat we alleszins dat duidelijk kunnen maken aan onze kiezers. Niet plooien blijft de kernboodschap, maar wel blijven onderhandelen. De dag dat het lukt zonder N-VA, is de dag wat we Vlaanderen definitief verkopen aan de Franstaligen. En dat is wel het laatste waar de N-VA-kiezer ons heeft voor gemandateerd.

Beste Caroline

Ik heb aandachtig geluisterd naar uw toespraak als SP.A-voorzitter (ad momentum) naar aanleiding van 1 mei.
U stelt een 1 mei bonus voor, waarbij in bedrijven waar het goed gaat een bonus zou gegeven worden aan de werknemers.

Wel Caroline, ik ga daar VOLLEDIG mee akkoord. Op een paar kleine voorwaarden na.

Zo verwacht ik dat de vakbonden en overheid een akkoord tekenen dat de bonus ook in de omgekeerde richting werkt: indien het met een bedrijf eens wat minder gaat, leveren de werknemers een bonus in op hun loon. Vakbonden komen ook overeen te stoppen met hun graaicultuur (want die is veel pertinenter dan bij CEO's).
Immers midden in de financiële crisis was het vakbondscredo: geef ons meer centen om de koopkracht van de mensen te beschermen. Nu de crisis amper over is, is hun credo: geef ons centen, want het gaat nu beter.

U eist (terecht) dat CEO's van banken geen bonussen krijgen tot ze elke cent overheidssteun hebben terugbetaald. Kunnen we hetzelfde dan over uw 1 mei-bonus zeggen? Dat bedrijven die niet moeten betalen tot ze iedere cent hebben goedgemaakt die de crisis en de vakbonden hen hebben gekost?

Mogen we als werkgever dan ook verwachten dat deze 1 mei bonussen vooral de werknemers ten goede zullen komen? De belasting op deze bonus mag dan zeker niet hoger zijn dan de roerende voorheffing die betaald worden op kapitaalsvergoedingen aan de vennoten.

Als we dan toch huwen, kan het principe van "in goede én kwade dagen" dan gerespecteerd worden? Bedrijven die het moeilijk hebben, de gelegenheid geven om op aanvaardbare manier tegen redelijke kosten te scheiden van hun huwelijkspartner? En tegelijk zij die willen blijven in de relatie de kans te geven zich harder in te spannen om de relatie in stand te houden en niet net minder?

En als laatste: kunnen we dan ook overeenkomen dat we deze bonus enkel uitkeren aan diegene die er mee voor gezorgd hebben dat het beter gaat in een bedrijf en dat we de bonus niet op communistische wijze moeten geven aan iedereen? Want zowel inzet als lanterfanten belonen, zorgt voor een nivellering naar beneden. En dan stuikt het systeem uiteindelijk in mekaar (cfr het communisme).
Of moeten we verplicht de bonus ook geven aan de vakbondsafgevaardigden die hun tijd enkel gebruiken om anderen te intimideren en pesten?

Kortom, bent u bereid in de vorm van een modern socialisme te praten met werkgevers op basis van gelijkheid, echte gelijkheid? Of zit u vastgeroest in een aloud roodgetint socialisme waarbij werkgevers enkel dienen om uitgepe(r)st te worden tot ze noodgedwongen hun toevlucht moeten zoeken tot Oosteuropese (vroegere socialistische) landen?

Of blijft u bij uw uitpersingsstrategie waarbij zij die geld hebben (en het verdiend hebben) het maar moeten blijven afgeven aan de gigantische instroom van migranten zonder dat deze verplicht worden bij te dragen aan onze maatschappij? Of uw uitpersingsstrategie waarbij het "rijke" Vlaanderen maar 11 miljard euro (zeg gerust maar 2000 euro per Vlaming) elk jaar moet blijven geven aan Wallonië waar men op zijn gat kan blijven zitten, want het handje ophouden is nauwelijks een inspanning te noemen?

Kortom, kan 1 mei eens in het teken staan van hen die echt werken en willen werken, ongeacht of ze dit doen als werknemer, ondernemer of ambtenaar?

Met vriendelijke groeten,
David Geens

OK, ik ben zelf politiek actief en ik ben een stevige N-VA-militant, maar ik kan ook kritisch kijken naar politiek.

En als kritische burger heb ik net enorm genoten van een stukje uit de zevende dag.

Vorige week hebben de vier Franstalige partijvoorzitters op eigen verzoek een onderhoud gehad met VOKA, omdat ze vonden dat we in Vlaanderen een verkeerd beeld hadden van hun voorstellen.

Nu hebben ze dus de kans gehad en nu moet je dus eens kijken en luisteren naar wat de ondernemers zeggen over die voorstellen.

Ik pik er enkele dingen uit.

"Een amalgaam aan voorstellen". Hun voorstel is ver van eenvoudig en houdt enkel een verdere versnippering in. Ze (=de Franstaligen) weten dat de boel nog complexer wordt, maar voeren dat als handelsmerk in (cfr Brussel) in en vragen daar dan nog geld voor.

"Als wij zo een bedrijf zouden leiden, dan was het al lang failliet". De vergelijking met de belastingbetaler als aandeelhouder, de burger als klant en de visie er moet voor zorgen dat er goesting is om klant te zijn bij dit bedrijf, dat is een kijkvenster die eens wat vaker op de politiek zou toegepast moeten worden.
Ik denk trouwens dat dat één van de sterke punten is van de N-VA: er zitten heel wat bedrijfsleiders en zelfstandigen in de N-VA.

"Ze hebben last van een N-VA fobie". Het is duidelijk dat de Franstaligen zich blind staren op de N-VA. Ze kijken en luisteren niet eens, ze willen maar één ding. De N-VA buiten.

"Een gemis aan front aan Vlaamse kant". Moet ik daar nog meer bij zeggen? Als Vlamingen eens niet een uitverkoop houden door middel van viswijfpolitiek, maar met mekaar afspreken wat voor ons het laagste bod is.

"Wat we als Vlamingen doen, doen we niet automatisch beter". Laat ons inderdaad niet genoegzaam op onszelf terugplooien. Zelfs al komt er een staatshervorming, dan komen er enorme uitdagingen op ons af.
Gewoon hervormen om te hervormen is dus een slechte zaak. Zonder de nodige hefbomen die het ons mogelijk maken, ja zelfs verplichten om de zaken eens echt ten gronde aan te pakken (en om grondig te werken, moet je kunnen beslissen over homogene pakketten en niet over snippers), is een hervorming een slechte zaak. Zelfs als gaat het om 15 miljard. We moeten als Vlamingen neen zeggen tegen een hervorming die er enkel op uit is het immobilisme te vergroten.

"De statusquo is voor hen voldoende". Ze hebben niks te verliezen met een statusquo. Of ze kiezen voor project Frankenstein. Vlaanderen en Wallonië hebben op 13 juni 2010 totaal verschillend gekozen en dat is ieders goed recht. Het grote probleem is dat je deze "keuze" niet meer in overeenstemming met mekaar kan brengen.
Niet veranderen is niet minder dan een staatsgreep van Wallonië op Vlaanderen. Als er niks verandert, dan legt Wallonië ons voor de rest van ons bestaan hun wil op. En dan zullen we op korte termijn de grote verliezers in de wereld zijn doordat we een pak uitdagingen niet zullen kunnen aangaan.


Kortom, een verademing om eens de analyse te horen van mensen van buiten het speelveld die nu eens rechtstreeks onze tegenspelers hebben mogen ontmoeten. Het beste bewijs dat het niet de N-VA is die spoken ziet, maar al jaren duidelijk de vinger op de wonde legt.

Ik hoop dat alle Vlaamse politici dit fragment bekijken en nog eens herbekijken.